YÜZLEŞME – ANNE VE KIZ
Güvenli evin altında gizli geçitten geçtiklerinde, 04 önde ilerliyordu. Koridor karanlık ve sessizdi. Ancak son kapının ardında bekleyen kişi, Esra’nın asla karşılaşmak istemediği tek kişiydi.
Kapı açıldığında, içeri steril bir laboratuvar kokusu yayıldı. Ortada bir monitör masası ve onun önünde, dimdik duran bir kadın figürü...
Annesi.
Artık saçları daha gümüş, yüzü daha sertti ama sesi hâlâ aynı sükunetteydi:
Anne:
— Gelmeni bekliyordum.
Esra (boğuk bir sesle):
— Beni… neden?
Anne:
— Çünkü senin gibi biri, sadece doğmakla olmaz. İnşa edilmeliydin. Dünyayı değiştirecek biri, kontrolsüz olamazdı.
Esra (sesini yükseltir):
— Ben senin projen değildim! Ben senin kızındım!
Annesi bir adım attı. Gözlerinde bir çatlama yoktu.
Anne:
— Duygular… gereksizdir Esra. Biz seni kurtarmadık, seni gelecek için hazırladık. Ve hâlâ bir şans var. Yanıma geç. Sistemi seninle birlikte yeniden inşa edebiliriz.
Esra sendeledi. Arda, arkasında sessizce duruyordu. Sembol ise başını eğmiş, derin nefesler alıyordu.
Esra:
— Sen… babamı öldürttün. Sırf seni durdurmaya çalıştı diye. Beni denek yaptın. Hatıralarımı çaldın. Ve hâlâ "birlikte sistem kurmaktan" mı bahsediyorsun?
Annesi yaklaşmadı. Yalnızca dudakları kıpırdadı:
Anne:
— Baban zayıftı. Merhamet, sistemde yer bulamaz.
O an, Esra elini silahına götürdü ama Arda koluna dokundu. Gözleriyle “bu savaş bu odada bitmeyecek” dedi adeta.
04 ileriye çıktı.
04:
— Planlarınız bitti. Kızınız artık sizin eseriniz değil. O, kendi yolunu çizdi. Ve biz onun yanındayız.
Kısa bir sessizlik. Ardından bir patlama sesi, laboratuvarın uzak noktasından.
Sembol:
— Bizi takip ettiler. Burada kalamayız!
Annesi hâlâ yerinden kıpırdamamıştı. Sadece bir cümle söyledi, sessizce:
Anne:
— Ne olursa olsun, sana yeniden ihtiyaç duyacaklar Esra. Ve o zaman geri döneceksin.
Esra son bir kez annesine baktı. Gözlerinde acı, öfke ve bir parça da yıkılmışlık vardı. Ardından döndü ve ekiple birlikte güvenli eve doğru kaçtı.