GECE – GÜVENLİ EV / CİHAZ AÇILIYOR
Karanlık odada tek ışık, masanın üzerinde duran küçük cihazdan geliyordu. Dijital ekranın hafif maviliği, odanın dört köşesine gölge oyunları düşürüyordu.
Esra elini uzattı. Parmağını cihazın üzerindeki dairesel okuyucuya bastırdı. Kısa bir titreşim ve ardından mekanik bir ses duyuldu:
Sistem:
“Denek 09 — kimlik doğrulandı. Erişim seviyesi: Yüksek.”
Ekranda ilk görüntü belirdi. Siyah-beyaz bir video kaydıydı. Tarih: 14.04.2013.
Bir laboratuvar odası…
Küçük bir kız, yani Esra, beyaz bir odada yalnız. Gözleri boş, elinde bir oyuncak bebek tutuyor.
Bilim insanı (kamera dışı ses):
— Hafıza bölümü bastırıldı. Delta frekansı başarıyla uygulandı. Aile bireyleri deney ortamına uyumlu. Anne–aktif planlayıcı. Baba–baskılanmış kontrolör.
Esra’nın gözleri ekrana kilitlendi. Dizlerinin titrediğini hissetti. O küçük kızı... kendini... tanıyamıyordu.
Esra (fısıltıyla):
— Bu ben miyim?
Sembol başını öne eğdi. 04, gözünü cihazdan ayırmadan konuştu:
04:
— Burası projenin en karanlık dosyası. Bu sadece başlangıç.
Yeni bir dosya açıldı. “Proje: D09 – Bilinç Aşılama Testi” başlığı altında bir simülasyon kaydı başladı. Esra, elektroda bağlanmış. Yüklenen görüntüler: Arda'nın yüzü, sahte anılar, çarpıtılmış gerçekler.
Bilim insanı:
— Ona Arda’yı tanıtın. Onun zihninde güvenin sembolü o olacak. Eğer hatırlarsa, sistem çöker.
Esra:
(Sesinde titrek bir öfke)
— Beni… onunla mı kodladınız?
Arda (sessizce):
— Hayır. Seni hep gerçek duygularımla sevdim. Ama o ilk bağı... onlar başlattı.
Sembol:
— Seni kurtarmaya karar verdiğimizde… çok geçti. Ama sana yalan söylediğim için affet beni. O zamanki ben… sadece seni korumak istedi.
Cihazın ekranı yeniden titredi. Son kayıt:
“Proje Yöneticisi: Aysel E.”
(Esra’nın annesi ekrana çıktı. Buz gibi bir yüz ifadesiyle konuşuyordu.)
Aysel:
— Esra’nın bu sistemi yıkabilecek tek kişi olduğunu fark ettiğimizde, alternatif planı devreye soktum. Onun sevgisi silahı, hafızası kalkanı olacak. Denek 09 artık bizim değil… onun kaderi kendi elinde.
Video sona erdi.
Sessizlik.
Esra:
— Annem… bunu planlamış. Hepsini biliyordu.
Gözleri doldu. Nefesi hızlandı. Ellerini yumruk yaptı.
04:
— Bu cihaz... sadece hatıralarını değil, savaşın nedenini de gösterdi sana.
Arda:
— Şimdi karar senin, Esra. Bunu tüm dünyaya açar mısın? Yoksa bir sonraki adıma saklar mıyız?
Esra gözyaşlarını silip ayağa kalktı. O an artık bir kurban değil, bir karar verici gibiydi.
Esra:
— Yarın... sistemin kalbine geri dönüyoruz. Bu kez son kez. Ama bu gece...
Bir an Sembol'e, sonra Arda’ya ve 04'e baktı.
Esra:
— Bu gece… sadece dinlenmek istiyorum. Çocuk Esra’yı ilk kez susturmadan uyutmak istiyorum.