SABAH – GÜVENLİ EVİN İÇİ / DUYGUSAL YÜZLEŞME
Esra mutfakta bir fincan çayı elinde tutuyordu. Buhar yükseliyor, gözlerine dolan yaşları saklıyordu.
Sembol yavaşça içeri girdi. Elinde küçük, siyah bir veri cihazı vardı.
Bir an durdu. Esra başını çevirmedi. Sessizlik.
Sembol:
— Bu… sana ait.
(Sessizce masaya bırakır.)
— İçinde geçmişin var. Denek 09 oluşun. Proje. Arda’nın neden “öldü” gösterildiği… Hepsi.
Esra (soğuk bir sesle):
— Ne fark eder ki? İçim çoktan boşaldı. Bu veri beni geri getirir mi?
Sembol:
— Hayır… Ama gerçeği bilmeden devam edemezsin.
Esra:
— Beni parçalara ayırdılar… Çocukluğumu, hayatımı çaldılar.
(Sesi titrer)
— Sen de o sistemin içindeydin. Beni izledin. Beni susturdunuz.
Sembol (gözleri dolarak):
— Haklısın. Ama seni susturmak değil, korumak istedim. Bu benim kararım değildi başta… Ama sonra… seni tanıdıkça kararım değişti.
(Sessizlik)
— Ben seni yalnız bırakmadım… Ama senin yalnız kaldığını kabul ediyorum.
Esra elini dosyaya götürdü. Titreyen parmaklarla tuttu.
Yüzü ifadesizdi ama gözleri fırtına gibiydi.
Esra:
— Bunu açarsam, bir daha eskisi gibi olmayacağım.
Sembol:
— Zaten hiçbirimiz eskisi gibi değiliz.
Tam o anda Arda kapıya yaslanmıştı.
Üç yıldır "öldü" sanılan adam, gözleriyle Esra’yı izliyordu.
Yüzünde sadece bir şey vardı: kırık bir sevgi.
Arda:
— Esra… seni bırakmadım. Ama dönmem için zamanın doğru olması gerekiyordu.
— Şimdi burada, senin yanında olmak için geldim.
— Ne çıkarsa çıksın bu cihazın içinden, bu sefer yalnız yürümeyeceksin.
Esra gözyaşlarını tutamadı.
Elindeki cihazı kalbine bastırdı.
Esra (fısıldayarak):
— Peki… o zaman birlikte izleyelim.