Bölüm 34: Kayıp Müze Anahtarı
Ertesi sabah okul her zamankinden daha hareketliydi.
Koridorlarda tek bir konu konuşuluyordu.
"Okul müzesindeki eser kaybolmuş!"
Elif ve arkadaşları hemen okul müzesine gittiler.
Müzenin kapısının önünde müdür, birkaç öğretmen ve güvenlik görevlisi vardı.
Müdür üzgün bir ifadeyle konuşuyordu.
"Kaybolan eser, okulumuzun kuruluşundan kalan en değerli emanetlerden biriydi."
Elif cesaretini toplayıp sordu:
"Ne kayboldu?"
Müdür derin bir nefes aldı.
"Kurucu müdürün altın işlemeli pusulası."
Yirmi bir arkadaş şaşkınlıkla birbirine baktı.
Pusula...
Bu kelimeyi daha önce de duymuşlardı.
Müzenin içine girdiler.
Cam vitrinin kapısı açıktı.
Ama ilginç olan bir şey vardı.
Cam kırılmamıştı.
Kapı zorlanmamıştı.
Sanki biri vitrini anahtarla açmıştı.
Mert vitrini dikkatlice inceledi.
"Burada bir çizik var."
Ayşe eğilip baktı.
"Bu yıldız sembolüne benziyor."
Tam o sırada Lara vitrinin köşesinde minicik bir anahtar buldu.
Anahtar altın rengindeydi.
Ama çok küçüktü.
Üzerinde şu sayı yazıyordu:
34
"Bu neyi ifade ediyor olabilir?" diye sordu Zeynep.
Yaşlı adam anahtarı görünce şaşkınlıkla geri çekildi.
"İmkânsız..."
"Neden?" dedi Elif.
"Bu..."
"...Müzenin gizli çekmecesinin anahtarı."
Herkes heyecanlandı.
Müzenin arka duvarındaki eski dolaba gittiler.
Dolabın en alt kısmında küçücük bir kilit vardı.
Elif anahtarı dikkatlice çevirdi.
Çıt!
Gizli çekmece açıldı.
İçinde eski bir defter ve katlanmış bir mektup vardı.
Elif mektubu açtı.
İlk satırda şu yazıyordu:
«"Pusulayı ben almadım. Onu korumak için sakladım. Çünkü birileri, pusulanın gösterdiği yeri bulmaya çalışıyor."»
Herkes sessizleşti.
Tam o sırada müzenin ışıkları bir anda söndü.
Karanlığın içinden yavaş ve sakin bir ses duyuldu:
"Geç kaldınız..."
Elif el fenerini açtı.
Ama odada...
Onlardan başka kimse yoktu.
Yalnızca müzenin çıkış kapısı yavaşça kapanıyordu...