Bölüm 20: Açma Sakın
Yirmi bir arkadaşın gözü, odanın ortasında duran siyah kutudaydı.
Kutunun kapağında yalnızca iki kelime yazıyordu:
"Açma Sakın."
Kimse konuşmuyordu.
Sessizlik o kadar derindi ki odadaki eski saatin tik tak sesleri bile duyuluyordu.
Efe sessizliği bozdu.
"Bence açalım."
"Ya gerçekten açmamamız gerekiyorsa?" dedi Ayşe.
"Bütün ipuçlarını takip ederek buraya kadar geldik." diye ekledi Mert. "Belki de bu son sınav."
Elif kutuya yaklaştı.
Tam kapağa dokunacakken yaşlı adam yüksek sesle konuştu.
"Dur!"
Herkes irkilerek ona baktı.
"O kutu yıllardır hiç açılmadı."
"Neden?" diye sordu Zeynep.
"Çünkü kimse cesaret edemedi."
"İçinde ne var?"
"Ben de bilmiyorum."
Bu cevap herkesi şaşırttı.
"Yani siz de hiç açmadınız mı?" diye sordu Deniz.
Yaşlı adam başını salladı.
"Hayır. Ben sadece bu odayı korudum. Kutunun sırrını çözmek hiçbir zaman bana verilmedi."
Elif derin bir nefes aldı.
"Sanırım seçim yapmamız gerekiyor."
Yirmi bir arkadaş kısa bir süre kendi aralarında konuştu.
Sonunda hepsi aynı karara vardı.
Kutuyu açacaklardı.
Elif kapağı yavaşça kaldırdı.
Kutunun içinden ne altın ne de mücevher çıktı.
Sadece eski, kahverengi bir zarf vardı.
Zarfın üzerinde altın harflerle şu yazıyordu:
"Gerçek Koruyucuya."
Elif zarfı dikkatlice açtı.
İçinden tek sayfalık bir mektup çıktı.
Mektupta şöyle yazıyordu:
«"Bu satırları okuyorsan, cesaretin merakından daha büyük demektir. Gerçek koruyucu hiçbir zaman tek bir kişi olmayacak. Gerçek koruyucu, birlikte hareket etmeyi bilen bir ekip olacaktır."»
Herkes sessizce mektubu dinledi.
Lara gülümsedi.
"Demek ki bütün bu yolculuk bize bunu öğretmek içinmiş."
Tam o anda siyah kutunun tabanından küçük bir anahtar sesi geldi.
Çıt...
Kutunun altında gizli bir bölme açılmıştı.
Bölmenin içinde eski bir pusula ve katlanmış bir harita duruyordu.
Haritanın üzerinde okulun çevresi çizilmişti.
Ama bu kez işaret okulun içinde değildi.
Okulun yaklaşık bir kilometre uzağındaki eski, terk edilmiş bir taş değirmen kırmızı bir daireyle işaretlenmişti.
Haritanın altına şu cümle yazılmıştı:
"Gerçek sır okulda başlamadı..."
"...Taş Değirmen'de başladı."
Mert şaşkınlıkla haritaya baktı.
"Demek macera daha bitmemiş."
Yaşlı adam derin bir nefes aldı.
"Size bunu söylemek istemiyordum."
"Neyi?" diye sordu Elif.
"Taş Değirmen'e bugüne kadar giden hiç kimse geri dönemedi..."
Odadaki herkesin yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.
Elif haritayı eline aldı.
İçinde hem korku hem de büyük bir merak vardı.
Artık yeni hedefleri belliydi.
Taş Değirmen...
Ve orada onları bekleyen, henüz kimsenin çözemediği en büyük gizem...