İhtiyaç duyar her beden melankoliye. Ama bazılaeı vardır ki herkesten de öte, katbekat daha bağımlıdır hüznün hissine.Yalnız bu his herkesin kaldırabileceği cinsten değildir. Dokunanı çürütür, yüzünde her renkten çiçek bulunan bahçeleri soldurur, sarmaşık dolu hayalleri kurutur. Katlanabilene ne hacet. Kendilerini bulurlar bu bataklıkta. Güçlenip dik durmanın, batmamanın yollarını...Pek üzemez kimse onları, kendilerinden başka... Yalnız kendileri de üzmeye kalktı mı... İşte o zaman o mahşerde kuru çiçek bile arasan bulamazsın. Benliklerini yok edene kadar taşırlar asırlarca kasveti, sepetsiz sırtlarında. Ve sebepsiz kendilerini üzüşleri. Beş parasız bir sevdadan sanmaİstemezler siyah karanfiller, yanlarında süzülen barış bayrağı açmış beyaz nergisleri. Elbet bir gün kararınca solup gideceklerinden... Etrafında sarılı nergisleri öldürmektense kendilerine saklarlar zehirli hüznü kuruntularını. Bundandır durup dururken melankoliye kapılmaları.
[25/01/2025]