Ara sokaktaki çığlıkları duyan bir kaç kişi hızla oraya koştuklarında onları görmüştü. Üzerindeki kıyafet artık beyaz olmayan Shin ve ona sarılarak ağlayan Marco...
Hemen ambulans çağrılıp müdahale edilmişti. Hastanede beklerken hiçbir şey yapamamıştı Marco. Shin'in o yüzü gözünün önünden gitmiyordu. Çok fazla kan vardı... Çok fazla.... Elleri hala durmadan titriyordu.
"Marco"
Nefes alamadığını hissediyordu .
"Marco"
Gözleri dolu doluydu. Ağlamalımıydı..
"Marco! "
İrkilerek kafasını çevirdi Marco. Karşısında Shin'in annesi vardı. Göz yaşları hala tazeydi onunda... Oğlunun haberini aldığı gibi hastaneye koşmuş Marco'yu da kanlar içinde bulmuştu... Shin'in kanı..
"Marco... Kendini suçlama... Lütfen.. "
Kadın yavaşça Marco'nun karşısında yere çöküp onun kanlı elini tuttu.
"Eminimki senin yüzünden olmamıştır... Lütfen... Kendini bu kadar üzme.. "
Ama Marco bunlara inanamıyordu. Herşey onun yüzündendi. Onu koruyamamıştı. Eğer orada hareket edip onun önüne geçseydi... Geçmeliydi.yapamamıştı.acaba yara nekadar derindi? Boğazını tamamen kesmiş miydi? Ya yaşamazsa? Ya ölürse?
Bu düşünceler kafasının içinde dönüp duruyordu. Nefesleri gittikçe hızlanıyor elleri hiç durmadan titremeye devam ediyordu
"Ben... "
Göz yaşları hızla gözlerinden akmaya başladı..
Kadın yavaşça Marco'yu kendine çekti ve ikisi birlikte orada ağlamaya devam ettiler. Marco ne olduğunu pek hatırlamasada tekrar gözlerini açtığında kadın doktorla konuşurken ağlıyordu... Ne olmuştu yoksa...
"Yaşıyor fakat... Ses tellerine zarar gelmiş olabilir. Ayrıca henüz doğru düzgün nefeste alamayabilir... Ne olacağını zaman gösterecek.. "
Doktor tekrar geldiği yöne döndü ve gitti. Shin'in annesi yere çöktü ve ağlamaya devam etti.
Marco'nun aklında ise tek bir kelime yankılanıyordu... "Yaşıyor"
Birkaç saat sonra Shin'in yanına girmesine izin verdiler. Marco hiçbir şey söylemeden sessizce odanın içine girdi. Yatakta gözleri kapalı bir şekilde yatan shini görmek canını yakmıştı...
Yanına yaklaştı yavaşça. Shin'in elini tuttu. Soğuk...
Yüzde oksijen maskesi vardı. Baygın olmasına rağmen kaşlarının hafifçe çatık olması belkide acı çektiğini gösteriyordu. Boynundaki bandaj sanki sadece Shin'i değil kendisinide boğuyor gibi hissetti Marco. Yüzü çok soluktu... Ölü gibiydi sanki... Ama nefes alıyordu.. Nefes alıpta gözlerini açmayan biri yaşıyor sayılabilirmiydi ki?
"Shin... "
Marco'nun fısıltısı makinaların biplemeleri arasında kayboldu. Shin hiçbir tepki vermedi.. Marco birkaç saniye daha onun yüzüne baktı.. Nefesleri hızlanmaya başlamıştı... Shin'in elini hızla bıraktı ve hemen odadan dışarı çıktı.
Hayır... Onun yanında kalamazdı... Ona zarar verirdi... Zaten... Zaten onu koruyamamıştı... Göz yaşları sessizce döküldü yanaklarından...Marco artık ne yapacağını hiç bilmiyordu...
Shin yavaşça gözlerini araladı.. Beyaz tavan, steril koku, makinaladın sesleri... Hastane odasıydı burası.. Ölmemişti. Oysa orda ölüp son gördüğü yüzün Marco'nun ki olmasını dilemişti. Canı yanıyordu hala. Sanki birşey boğazını koparıyordu.
"Shin.. "
Sesi duyduğunda o tarafa baktı Shin. Annesi hemen yanı başında kırmızıya dönmüş gözlerle bakıyordu ona.
"... "
Konuşmak istedi Shin ama sesi çıkmamıştı... Elini yavaşça boğazına götürdü. Ne... Neden konuşamamıştı?
"Shin.. Lütfen zorlama kendini. "
Boğazındaki acı gittikçe arttı. Sanki oksijen maskesi artık gereken havayı sağlayamıyor gibiydi... Canı yanıyordu... Marco...Marco neredeydi?