Emir'in hala saçmaladığını düşünüyordum. O gün benden aldığı tüm bilgilerin çıktısını almıştı ve beni Çarşamba günü için evine çağırmıştı. Son bir haftadır programım oldukça yoğundu, bu yüzden Emir ile konuşma fırsatım bile olmamıştı. Hemen bilgisayarımın başından kalkıp takvime baktım. Bu gün Salı'ydı! Emir beni tam olarak yarın için evine çağırmıştı. Koşup telefonuma sarılarak hemen Emir'i aradım. Telefonu hemen açtı. "Beni unuttuğunu düşünmeye başlamıştım." Dedi hiç olmadığı kadar ciddi bir tavırla. Acaba aramayarak onu kırmışmıydım ki? Özür mü dilemeliydim acaba? Sessiz bir şekilde özür diledim fakat bir anda ufak bir kahkaha attı. Anlamamıştım neden güldüğünü ama hoşuma da gitmişti nedensizce. "Ne oldu ya?" Dediğim anda daha büyük bir kahkaha patlattı ve cevap vermeden "Müsait misin?" Diye sordu. Sanırım bana neden güldüğünü anlamıştım.
Emir anlayışlı biriydi ve sanırım telefonu o şekilde açtığında sadece dalga geçiyordu. Tekrar düşününce ben de güldüm ve sorusuna cevap verdim. "Müsaitim."
"Normalde yarın için çağırmıştım seni eve fakat tuhaf birşey fark ettim. Bu gün gelmeni istiyorum." Dedi. Ne fark ettiğini düşünüp meraklandım. Onaylayıp telefonu kapattığımda hemen dolaba koştum ve giyecek birşeyler aradım. Rahat olmak istiyordum fakat güzel görünmeyi de istiyordum. Saçlarımı tepeden bağlayıp hafif bir makyaj yaptım. Yeşil kargo pantolonumun üzerine bol bir siyah tişört geçirdim ve beyaz spor ayakkabılarımı giydim. Merdivenlerden inerken öylesine heyecanla çarpıyordu ki kalbim...Onun gözlerini görecek olmanın hayali bile beni bitiriyordu. Yol üzerinde durup kendime koca bir bardak kahve aldım.
Sonuçta olmazsa olmazımdı. Kısa sürede Emir'in evine ulaşmıştım. Kalbim deli gibi çarpıyordu, resmen vücudum titriyoru. Neden böyle olmuştu ki? Kapıyı açtı ve "dostça" sarıldı. Titrediğimi fark etmiş olacak ki "İyi misin? Nabzın çok hızlı atıyor." Dedi. Söylerken sırıtmıştı ve nedenini anlamamıştım. Aklıma ilk gelen bahane ile "Kafeinden olmalı." Dedim. Hafifçe güldü ve "Sana göstereceğim şey bu tarafta, gel." Dedi. Odasına girdiğimde bir kahkaha patlattım. Bulduğu tüm evrakları ve çıktıları panosuna asmış, duvarlarını kağıtlarla kaplamıştı. Birkaç dakika güldüğüme eminim.
"Emir, özür dilerim ama sen kendini polisiye filminde mi sanıyorsun? Üzgünüm ama sen Sherlock değilsin." Dedim kıkırdayarak. "Bir kere de yaptığım şeyle dalga geçmesene ya!" Dedi sahte bir sinirle. "Hadi, oyalanma da göster şunu." Dedim.
☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆
Eğer bir süre daha yeni bölüm atmasaydım Miss. Dedective hanım dedektifliği bırakıp beni öldürecekti. Umarım beğenmişsinizdir.🖤
