"Tekrar! Bir daha at!"
Sesim salonda yankılandı. Umurumda değildi.
Top fileye çarptı. Sayı olmadı.
Ama umurumda değildi.
Çünkü Kageyama bana baktı.
Gerçekten baktı. Kaşları çatılıydı. Hep öyle bakıyor zaten. Buruşuk suratlı.
10 yıldır voleybol oynuyorum. Kimse bana böyle bakmadı.
Kızgın gibiydi. Ama... gözleri parlıyordu.
"Bağırma." dedi.
Ben de güldüm. Dayanamadım. Çok mutluydum çünkü.
Terden sırılsıklam olmuştum. Bacaklarım titriyordu ama umurumda değildi.
Tekrar pas istedi. Daha yükseğe. Daha hızlı.
Zıpladım. Iskaladım.
Ama olsun! Bir dahakine vuracağım!
Yanına koştum. Nefesim yetmiyordu. "Özür dilerim! Çok erken zıpladım! Bir daha! Lütfen!"
Yüzüme baktı.
Bir saniye. İki saniye.
Konuşmadı. Sadece baktı.
Kalbim deli gibi atıyordu. Acaba kızdı mı?
Ama sonra... çok kısık bir sesle dedi ki:
"Bir daha atacağım."
Ne?
Bana mı dedi?
Gözlerim büyüdü. Gülümsem kulaklarıma vardı.
Topu eline aldı. Sadece bana bakıyordu. Başkasına değil.
Hava da bir garipti. Salon sessizleşti sanki.
Atacak.
Benim için atacak.
Zıplamaya hazırlandım. Bu sefer kaçırmayacağım.
Söz veriyorum!