Bazı tarihler takvimde kalır… Bazıları ise bir ailenin kaderine dönüşür.
KAHRAMANMARAŞ — BİNEVLER
Sabahın ilk ışıkları perde arasından Şermin’in odasına vurdu.
Şermin çoktan uyanmıştı.
Masasının üzerinde iki dosya duruyordu.
Biri 2023’e aitti.
Diğeri ise…
1978’e.
Yavuz’un gençlik yıllarına.
Şermin dosyanın kapağına uzun süre baktı.
Tam açacakken kapı aralandı.
— Abla?
Egemeni başını içeri uzattı.
— Annem kahvaltı hazırladı.
Şermin gülümsedi.
— Geliyorum.
Egemeni dosyayı fark etti.
— Yine mi araştırıyorsun?
— Evet.
— Babamla mı ilgili?
Şermin bir an sustu.
— Evet.
Egemeni’nin yüzündeki tebessüm kayboldu.
— Babam hakkında ne buldun?
Şermin dosyayı kapattı.
— Henüz bilmiyorum.
Egemeni çıktıktan sonra Şermin derin bir nefes aldı.
Bazı gerçekleri öğrenmek kolaydı.
Ama o gerçekleri aileye anlatmak çok daha zordu.
ILGAZ’IN ARAŞTIRMASI
Öğleye doğru Ilgaz geldi.
Bu kez üzerinde polis üniforması vardı.
Şermin kapıyı açtığında Ilgaz elindeki dosyayı kaldırdı.
— Daha fazlasını buldum.
Şermin:
— İçeri gel.
İkisi salona geçti.
Ayfer Hanım mutfaktan seslendi:
— Ilgaz, oğlum sen de kahvaltı yapmadan araştırmaya başlamışsın!
Ilgaz gülümsedi.
— Teyze, önce şu işi çözelim.
Ayfer Hanım’ın yüzü bir anda ciddileşti.
— Ne işi?
Şermin annesine baktı.
— Babamla ilgili.
Ayfer Hanım sustu.
Ilgaz dosyayı masaya koydu.
— Yavuz, 1978’de Maraş Olayları sırasında görev yapan komutanlardan biriydi.
Ayfer Hanım’ın elleri titredi.
— Biliyorum.
Şermin şaşırdı.
— Sen biliyor muydun?
Ayfer Hanım gözlerini kaçırdı.
— Baban bazı şeyleri eve taşımazdı.
Şermin’in sesi yumuşadı.
— Anne… Ne sakladı?
Ayfer Hanım cevap vermedi.
Ilgaz araya girdi.
— Yavuz’un o dönemde koruduğu bir aileyle ilgili kayıt buldum.
Şermin:
— Hangi aile?
Ilgaz dosyadan eski bir belge çıkardı.
Belgede bir isim vardı.
Ama ismin üzeri siyah kalemle kapatılmıştı.
Şermin şaşkınlıkla baktı.
— Neden kapatılmış?
— Bilmiyorum.
Ilgaz başka bir sayfa çıkardı.
Bu sayfada ise tek bir cümle vardı:
“Çocuk güvenli yere ulaştırıldı.”
Şermin’in yüzü değişti.
— Çocuk mu?
Ilgaz başını salladı.
— Evet.
— Hangi çocuk?
Ilgaz:
— Kayıtlarda adı yok.
Şermin ayağa kalktı.
— Babam bir çocuğu mu koruyordu?
Ayfer Hanım’ın gözlerinden yaş süzüldü.
Şermin annesine döndü.
— Anne?
Ayfer Hanım uzun süre sustu.
Sonra yavaşça konuştu:
— Yavuz bana o çocuktan hiç bahsetmedi.
Şermin:
— Ama biliyorsun.
Ayfer Hanım gözlerini kapattı.
— Sadece bir kez…
— Ne zaman?
— Yıllar önce.
Ayfer Hanım kızının elini tuttu.
— Baban eve geldiğinde çok üzgündü. Bana sadece şunu söyledi:
“Bir çocuğun hayatını kurtardım. Ama onu kimseye anlatamam.”
Şermin’in gözleri doldu.
— Neden?
Ayfer Hanım başını salladı.
— Bilmiyorum.
EMİR VE ZÜMRA
O sırada kapı çaldı.
Emir gelmişti.
Yanında kız kardeşi Zümra vardı.
Şermin kapıyı açınca Emir gülümsedi.
— Merhaba komutan.
Şermin:
— Hoş geldin doktor.
Zümra Şermin’e sarıldı.
— Sonunda tanışabildik.
Şermin de gülümsedi.
— Hoş geldin Zümra.
Zümra içeri girerken etrafa baktı.
— Çok güzel eviniz var.
Şermin:
— Annem sağ olsun. Burası onun sayesinde yuva oldu.
Emir, Şermin’in yüzüne dikkatle baktı.
— Bir şey olmuş.
Şermin:
— Yavuz’un geçmişini araştırıyoruz.
Emir’in bakışları ciddileşti.
Zümra da sessizleşti.
Ilgaz dosyayı masaya açtı.
— Bir çocuk var.
Emir dosyaya eğildi.
— Çocuk mu?
— Evet.
Emir doktor gözüyle belgeye baktı.
— Yaşı yazıyor mu?
Ilgaz:
— Hayır.
Emir birkaç satırı inceledi.
Sonra bir noktayı gösterdi.
— Burada bir şey var.
Herkes ona baktı.
— Ne?
— Bu belge 1978’de hazırlanmış ama altındaki mühür daha sonraki bir tarihe ait.
Ilgaz hemen dosyayı aldı.
Şermin’in gözleri büyüdü.
— Yani?
Emir:
— Bu dosya yıllar sonra tekrar açılmış.
Odadaki herkes sustu.
Şermin yavaşça konuştu:
— Kim açtı?
Ilgaz belgeyi çevirdi.
Arkasında küçük bir el yazısı vardı.
“Şermin bulursa, ona gerçeği anlatın.”
Şermin’in nefesi kesildi.
— Yine aynı cümle…
Ilgaz başını salladı.
— Evet.
Zümra sessizce sordu:
— Peki bu çocuk kim?
Kimse cevap veremedi.
Şermin pencereye doğru yürüdü.
Kahramanmaraş’ın akşam ışıkları Binevler’in üzerine düşüyordu.
Sonra aklına tek bir şey geldi.
Yavuz’un eski fotoğrafı.
Fotoğrafı hızla aldı.
Arkasını çevirdi.
Daha önce fark etmediği küçük bir yazı vardı.
Bir isim…
Ve yanında doğum tarihi.
Şermin’in yüzü bembeyaz oldu.
— Hayır…
Emir yanına geldi.
— Ne oldu?
Şermin fotoğrafı ona uzattı.
— Bu doğum tarihi…
Emir baktı.
Sonra Şermin’e döndü.
İkisinin de gözlerinde aynı şaşkınlık vardı.
Çünkü fotoğraftaki çocuğun doğum tarihi…
Şermin’in doğum tarihine çok yakındı.