Altı ay sonra hayat yeniden kuruluyordu. Ama bazı ailelerin geçmişi, enkazlardan çok daha derinde saklıydı.
KAHRAMANMARAŞ — BİNEVLER
Akşam olmuştu.
Şermin, Binevler’deki sakin aile apartmanının balkonunda oturmuş, şehrin ışıklarını seyrediyordu.
Burası artık onun eviydi.
Ayfer Hanım mutfakta akşam yemeğini hazırlıyor, Egemeni salonda televizyon izliyordu.
Altı ay önce Şermin’in kalacak bir evi bile yoktu.
Şimdi ise annesinin sesi evin içinde yankılanıyor, kardeşinin kahkahası koridorlara karışıyordu.
Ayfer Hanım balkona çıktı.
— Kızım, yemek hazır.
Şermin gülümsedi.
— Geliyorum anne.
Ayfer Hanım kızının yanına oturdu.
— Baban seni görseydi…
Cümlesinin devamını getiremedi.
Şermin’in yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Ne derdi?
Ayfer Hanım gözlerini uzaklara çevirdi.
— Gurur duyardı.
Şermin sessiz kaldı.
Yavuz…
Onun için yalnızca babası değildi.
Maraş Olayları sırasında görev yapmış bir komutandı.
Şermin çocukken babasının üniformasını giyip aynanın karşısında durduğu günleri hatırlıyordu.
Yavuz ona hep aynı şeyi söylerdi:
“Komutan olmak, önce insanın hayatına sahip çıkmaktır.”
Şermin yıllar sonra bu sözün ne anlama geldiğini çok daha iyi anlamıştı.
6 Şubat’ta enkazların başında…
İnsanların çığlıkları arasında…
Babasıyla aynı şeyi yapmıştı.
İnsan hayatına sahip çıkmıştı.
AYNI GECE
Şermin odasına geçti.
Çantasından eski dosyayı çıkardı.
Yavuz’un dosyası…
Altı aydır onunla birlikteydi.
Dosyanın son sayfasını yeniden açtı.
Bu kez daha önce fark etmediği küçük bir işaret gördü.
Sayfanın köşesinde bir tarih vardı:
1978
Şermin’in kalbi hızlandı.
Tam o sırada kapı çaldı.
— Şermin abla?
Ilgaz’dı.
Şermin dosyayı kapattı.
— Gel.
Ilgaz içeri girdi.
Artık polis kimliğiyle yaptığı araştırmaların sonuçlarını yanında taşıyordu.
Bir dosyayı masaya bıraktı.
— Sana bir şey buldum.
Şermin:
— Ne?
Ilgaz dosyayı açtı.
— Babanın geçmişini araştırdım.
Şermin’in gözleri dosyaya kilitlendi.
Ilgaz devam etti:
— Maraş Olayları sırasında görev yaptığı döneme ait bazı kayıtlar var.
Şermin sessizce sordu:
— Ve?
— Yavuz’un o dönemde bir operasyon sırasında kaybolan bir emanetin peşinde olduğunu gösteren bir kayıt buldum.
Şermin ayağa kalktı.
— Emanet mi?
Ilgaz başını salladı.
— Evet.
Şermin dosyaya eğildi.
Bir satırın altı kırmızı kalemle çizilmişti:
“Emanet, güvenilir kişiye teslim edilene kadar korunacaktır.”
Şermin fısıldadı:
— Yıllardır aynı şey…
Ilgaz:
— Ve bir şey daha var.
— Ne?
Ilgaz cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta Yavuz, birkaç asker ve yanında genç bir adam vardı.
Şermin fotoğrafı görünce durdu.
— Bu…
— Cemal.
Şermin fotoğrafı eline aldı.
Arkasındaki yazıyı okudu:
“Maraş — 1978.”
Şermin’in gözleri doldu.
— Demek Cemal’i babam o zamandan tanıyordu.
Ilgaz:
— Evet.
Tam o sırada Şermin’in telefonu çaldı.
Emir.
Şermin açtı.
— Alo?
Emir’in sesi yorgundu ama mutluydu.
— Eve geldin mi?
— Evet.
— Annen nasıl?
— İyi. Egemeni de içeride.
Emir güldü.
— Güzel.
Şermin birkaç saniye sustu.
— Emir…
— Efendim?
— Yavuz’un geçmişiyle ilgili yeni bir şey öğrendim.
Emir’in sesi ciddileşti.
— Ne öğrendin?
— Maraş Olayları sırasında görev yapmış.
Emir sessiz kaldı.
— Şermin…
— Ne?
— Ben de bugün bir şey öğrendim.
Şermin’in kalbi hızlandı.
— Ne?
— Hatay’dan Kahramanmaraş’a gelen eski bir hasta yakını vardı.
— Eee?
— Bana Yavuz’un adını sordu.
Şermin ayağa kalktı.
— Ne dedin?
— “Tanıyorum,” dedim.
— Sonra?
Emir’in sesi alçaldı.
— Bana babanın son emanetinin hâlâ kayıp olduğunu söyledi.
Şermin’in gözleri Ilgaz’a çevrildi.
Ilgaz da konuşmayı duyuyordu.
Şermin:
— O kişi kim?
Emir:
— Bilmiyorum.
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Emir:
— Ama yarın Kahramanmaraş’a geliyorum.
Şermin gülümsedi.
— Seni bekleyeceğim.
Telefon kapandı.
Şermin pencerenin önüne geçti.
Dışarıda Binevler’in sakin sokakları uzanıyordu.
Evinde annesi…
Kardeşi…
Ve hayatında Emir…
Ama geçmiş hâlâ peşindeydi.
Şermin elindeki fotoğrafa baktı.
1978…
Sonra 2023’teki depremi düşündü.
Yıllar değişmişti.
Şehir değişmişti.
Ama Yavuz’un sakladığı sır hâlâ yaşıyordu.
Ve artık Şermin biliyordu:
Bu sır, yalnızca ailesinin geçmişi değildi.
Kendi hayatının da bir parçasıydı.
DEVAM EDECEK…
📖