7 yaşındaydım....
Annemin tek bir tane kız kardeşi vardı. Her gün ya biz onlara giderdik ya da onlar bizlere gelirdi. Teyzemin tek bir çocuğu vardı, oda erkekti yeni ergenlik çağına girdiğinde -o 13 yaşındaydı- biz onlara gitmiştik...
Her zaman ki gibi oyun oynarken bir değişiklik oldu. Annem ve teyzem mutfakta, kardeşim de lavaboya gitmişti. Ben ve o erkek kuzenim olucak şahıs benim herşeyi oyun sandığım saf çağımda tek kalmamızı fırsat bilerek salonun kapısını kapattı... Ve "İrem oyun oynayalım mı?" Diye sordu bende hemen balıklama atlayıp "olurr" dedim büyük bir heyecanla kuzenim olucak şahıs "ama bu oyunu kimseye anlatmiycaz tamam mı iremcim" dedi. Bedne kafamı sallayıp"tamamm" dedim. Ve maalesef ki o görüntüleri daha dünmüş gibi aklımda... Beni oyun diye kandırarak istismar edip daha oyun çağımda beni hamile bırakmaya çalışmıştı. Onlara her gittiğimizde beni altına yatırarak üstüme çıktı o zamanlar sadece fiziksel olarak acı yaşıyordum... Bu durum 4 ay sürdü... O zamanlar lavaboya giderken her yerim acıyordu -siz anladınız- bu anneme her seferinde söylediğim de üşütmüşsündür diyerek geçiştirirdi. Ve ben içime kapandım konuşmayı sevmeyen bir çocuk olarak büyüdüm... 12 yaşına geldiğimde ise mozoşisit hastalığına yakaladım. Bu hastalık kendine istemeden de olsa zarar verdiriyordu... Bu sebeple geceleri uyuyamıyordum...
Bir gün anneme sadece hastalıktan bahsettim annem her zamanki gibi "bu durum sana bağlı yapmazsın olur biter" dedi...
Ama mozoşisit çok zor bir durumdu bu yüzden yapmamak imkansız gibi bir şeydi... Bende bu durumu başka kimseye açamadım. Üzerinden 2 yıl geçti durumu kendi içimde öldürmeye çalıştım... Fakat başaramadım... Çünkü anneme bütün olayları anlattığında siz iuzensiniz dedi... Onunla o günden beri konuşmuyoruz. Yani evin içinde tek tük konuşmalar vardı.
14 yaşındaydım bir gün kuzenim olucak şahıs gene bize geldi ve o günde bizde kalmak zorundaydı beni gece zorla öpmeye, tacız etmeye çalıştı anneme onunla aynı odada kalmak istemediğimi açıkladım fakat annem(?) "abartiyorsun İrem git yat" dedi anlıyacağiniz annem umursamadı fakat o gece herşey bitti... Zaten benim artık hayatım diye birşey de kalmamıştı...
Ertesi gün dayanamadım birden bire ağlamaya başladım ve küçücük bir saksıyı devirince hayatı sorgulamaya başladım... Elime kaktüs dikenlerinin batmasını umursamadım ve bağırmaya başladım anneme sürekli "anne ben yapmadım, anne gerçekten ben yapmadım ne olursun bana yardım et,arkamda dur" dedim. Annem kızı olduğumu hatırlayıp "ne oldu İrem?" Dedi anneme "bej ölüyorum anne bana yardım et lütfen" dedim o gün sinir krizi geçirdim... Kendimi balkondan atmaya çalıştım fakat annem(?) engel oldu... Annem(?) ben senin yanındayım demişti fakat o benim yanımda hiç bir zaman olmamıştı onun yüzünden hep sustum hep içime attım... Bıraksalar evden çıkıp kendimi öldürmek istedim fakat oda olmadı... Annem benim arkamda olması gerekirken "baban anliycak artık sus ağlama" bile dedi. O günden sonra evdeki tek tük konuşmalarda bitmişti... Hiçbi şey eskiye dönmedi o kuzenim olucak şerefsiz ise hak ettiğini bulmadı........
