PAZAR YERİNDE Kİ YABANCI
Sabah güneşi köyün üstüne yeni doğuyordu.
Ayla, omzuna astığı sepetle dar patikadan yürüyordu. Yanında annesi vardı.
"Bugün pazarda başına iş açma." dedi annesi.
Ayla gülümsedi.
"Ben mi açıyorum işleri? İşler gelip beni buluyor."
Annesi başını salladı.
"Bir gün şu dilin başına dert olacak."
Ayla kahkaha attı.
"Olursa birlikte kurtarırız."
Köy meydanına vardıklarında her yer kalabalıktı.
Tüccarlar bağırıyor, çocuklar koşuyor, kadınlar alışveriş yapıyordu.
Ayla birkaç kumaş ve yiyecek aldıktan sonra annesinden ayrıldı.
Tam o sırada önüne bir adam çıktı.
Üzerindeki kıyafetten yeniçeri olduğu belliydi.
Adam sırıtarak yolunu kapattı.
"Bu kadar güzel bir kızın tek başına dolaşması doğru değil."
Ayla'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Benim için üzülmene gerek yok."
Yeniçeri bir adım daha attı.
"Öyle mi?"
Ayla geri çekilmedi.
Tam tersine dikildi.
"Bir adım daha atarsan pişman olursun."
Adam güldü.
"Pişman olacak olan ben miyim?"
Tam o sırada başka bir ses duyuldu.
"Soğuk bir günde dayak yemek istemiyorsan geri çekil."
Yeniçeri dönüp baktı.
Ayla da baktı.
Ve onu gördü.
Ormandaki yabancı.
Karan.
Kalabalığın arasında durmuştu.
Uzun koyu siyah saçları omuzlarına dökülüyordu.
Yanlardaki ince örgüler rüzgârla hafifçe hareket ediyordu.
Bakışları sertti.
Yeniçeri alayla güldü.
"Sen de kimsin?"
Karan bir adım attı.
"Git."
Tek kelime söylemişti.
Ama sesindeki kararlılık meydandaki birkaç kişinin dönüp bakmasına yetmişti.
Yeniçeri öfkeyle üzerine yürüdü.
Bir yumruk savurdu.
Karan hafifçe yana çekildi.
Yumruk boşa gitti.
Bir an sonra yeniçeri kendini yerde buldu.
Kalabalık sessizleşti.
Adam ayağa kalkmaya çalıştı ama vazgeçti.
Küfür ederek uzaklaştı.
Ayla derin bir nefes aldı.
"Kendi başıma halledebilirdim."
Karan ona baktı.
"Denediğini gördüm."
"Öyleyse neden karıştın?"
Karan'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Merak ettim."
"Neyi?"
"Gerçekten söylediğin kadar cesur olup olmadığını."
Ayla istemeden gülümsedi.
Ama hemen toparlandı.
"Merakını giderdin mi?"
Karan birkaç saniye sustu.
Sonra cevap verdi.
"Hayır."
Ayla kaşlarını çattı.
"Ne kadar sinir bozucu bir adamsın sen."
"Bu bana ilk söylenişin değil."
Tam o sırada uzaktan bir atlı göründü.
Adam telaşla kalabalığın arasından ilerledi.
Doğruca Karan'ın önünde durdu.
"Nihayet sizi bulduk Karan Bey!"
Ayla'nın yüzündeki ifade değişti.
Bey mi?
Bir anlığına Karan'a baktı.
Sonra üzerindeki kıyafetlere.
Sonra ata.
Sonra tekrar ona.
Ormanda karşılaştığı sıradan yolcu...
Sıradan biri değildi.
Karan birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.
Sonra gözlerini Ayla'ya çevirdi.
Ayla'nın bakışlarında şaşkınlık vardı.
Ve ilk kez, Karan'ın yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu.
Devam edecek...