Bölüm 1

"Karanlıkta yürümek sahte ışıkta yürümekten iyidir" demiş Victor Hugo anlamı da "Gerçek ne kadar zor olursa olsun, yalanlarla yaşamaktansa karanlıkta yürürüm." demekmiş bence çok doğruydu. Bu arada kendimi tanıtmayı unutmuşum karşınızda ben yani Aysel Yıldız lise son sınıf öğrencisiyim. Şu an ne yaptığımı soracak olursanız okulun bahçesinde oturmuş elimde resim defteri ile bahçedeki en büyük ağacın altındaki gölgeye kurulmuş bulutları izleyin resim defterine minik şeyler karalıyordum. Tabiki bu huzur saniyelerim çok uzun sürmedi çünkü tam karşımda Berbat bir manzara vardı evet tanıştırayım Evren Kara... Kendileri benim birinci sınıftan beri benim tarafından dünyanın en büyük nefretini kazanmış adamdı. Aynı zamanda okulumuzun basketbol takımındaydı ve tahmin ettiğiniz gibi tabiki takım kaptanıydı. Yemin ederim bu çocuk bu zeka ile nasıl basketbolda takım kaptanı olmuştu hala aklım almıyordu durum bakalım onu da çözeriz. Yavaşça gözlerimi kıstım ve Evren'e baktım "Ne var?" Evren sırıttı "bir şey yok" derken bile bunu inadına yaptığı belliydi resmen! Adamın hayatı beni sinir etmek üzereydi resmen. Gözlerimi devirdim "çekil şuradan" evren biraz daha yaklaştı "o saçma bulutları çizeceğine beni çiz de defterin biraz şenlensin." " Yavaşça ayağa kalkıp Evrene baktım "kusura bakma Evren bey defterimi senin gibi birini çizemem ağaçlara saygısızlık edemem. Evren sırıttı "öyle olsun minik şeytan..." Evren sırıtarak yanımdan uzaklaştı. Bu çocuğun normal olup olmadığını sorguluyordum ve sonuç hep aynı. Anormal.. Yavaşça yürüyerek sınıfa gittim ve sırama oturup ders kitaplarımı çıkarıp derin bir nefes aldım. Birkaç dakika sonra ders başladı. ~~~~~~~~~ Ders bittikten sonra koridorda elimde ders kitapları ile ilerliyordum. Okulumdan bahsetmek gerekirse gayet güzel ve sakin bir okuldu. Evren vakasını saymazsak. Birkaç adım sonunda sonunda dolabıma ulaştığımda köşede evreni otuz iki diş sırıtarak telefonla bir şey çektiğini fark ettim bir bana bakıyordu bir kameraya. Haydi kazamız mübarek olsun. Bir kaşımı yavaşça kaldırdım ve bir andan da dolabımın kapağını açamam ile. Büyük bir çığlık atıp okulu inletmem bir oldu. Evren o an büyük bir kahkaha attı. Size durumu açıklamam gerekirse dolabımda bir sürü böcek vardı. Bunu kimin yaptığını düşünmeme bile gerek yoktu Evren Kara!