O gün yaşananlar... Keşke hiç yaşanmasaydı dedim kendime. Ama bir yandan da onu tanıyabildiğim için mutluyum. Her şeye o günkü olay başlangıç verdi.
9 HAZİRAN AKŞAMI:
Mira'dan:
Abimin doğum günü partisine geç kalmıştım. Arabayı hızlı kullanıyordum. Önüm tertemiz bir sorun teşkil etmez diye düşünmüştüm. Ama önümde beyaz bir araba belirdi ve çarpışmaktan son anda kurtulduk. Rahat bir nefes aldıktan sonra refleks olarak arkaya baktım. Tam o anda simsiyah bir araba ile çarpıştık. Büyük bir gürültü ve korkunç bir çarpışma sesi duydum. Şiddetli bir sarsıntı hissettim, sonra sessizlik hakim oldu. Kulaklarımdaki uğultu dışında etrafımdaki hiçbir sesi duyamıyordum. Panik içinde dudaklarımı oynatarak ses çıkarmaya çalıştım, ama hiçbir ses çıkmadı. Tam olarak o gün işitme yetim tamamen kaybolmuştu. Artık dünyayı sadece sessizlikle deneyimleyecektim...
Ayaz'dan:
Şarkı dinleyerek ailemin yanına doğru ilerliyordum. Önümde beliren mavi arabayla frene bastım, fakat arabanın durmak için biraz zamana ihtiyacı vardı. Benim için ise zaman çok kısıtlıydı. Hemen ardından karanlık bir sisin içinde buldum kendimi. Gözlerimle hiçbir şey göremiyor, herhangi bir renk veya şekil algılayamıyordum. İçimde büyük bir panik hissi yükseldi. Etraf sessizdi, sadece kendi nefesimi duyabiliyordum. Ellerimi öne doğru tutarak gezdirdim, ama hiçbir şey bulamadım. Gözlerimden yaşlar süzülürken, umutsuzca etrafı görmeye çalıştım. İşte o gün karanlık benim yeni gerçeğim olmuştu.
Etraftaki çığlıkları duyabiliyordum. İnsanlar tam da arabamın yanındaydı gibi. Hemen ardından ambulans sesi kulaklarımı doldururken bilincimi kaybettim. Göz kapaklarım ağırlaştı ve canım acıyordu. Gözlerimi kapattığımda da aynı karanlık tüm dünyama hakim oldu...
Gözlerimi hastanede açtım. Kokudan anlaşılıyordu. Herhangi birini çağırmak için bağırdım.
Ayaz: "Anne?"
Çağırışımla adım seslerini duydum. Biri gelmişti.
Ayaz'ın annesi İrem: "Bir isteğin mi var? Nasılsın?"
Sesinden ağladığını belli ediyorsun.. Gözlerini göremeyeceğim diye bu kadar rahat geldin...
Ayaz: "Yok bir şey öylesine."
Sormak istiyorum, yok mu bir çaresi? Yok mu ameliyatı? Ama yapamıyorum.. Alacağım cevaptan korkuyorum.
Kapının kapanışıyla gözlerimden süzülen yaşları durduramadım, hemen ardından hıçkırıklara boğuldum. Sessiz olmak için kolumu ağzıma bastırmıştım. Bu kadar kolay mıydı? Tüm dünyamı karartmak.. İçimde tarif edilemez bir öfke vardı. Her şeyi dağıtıp kırmak istiyorum. Fakat yapamam, aileme daha fazla acı çektirmek istemiyorum.
Biraz sakinleştiğimde gözlerim artık karanlığa alışmıştı. Etrafımı saran sessizliği hissediyordum. Kapının açılışıyla adım sesleri bu sessizliği bozdu. Kalbim hızlandı, çünkü bilinmeyen birinin bana yaklaşması korkutucu. Ailem olsa haber verirdi hatta doktor bile.. Sen kimsin?
Not: Sizce gelen kim?