hiç bir şey yoktu ortada ben her zamanki gibi çalışıyordum.
yeni iş başı yapan arkadaşlar vardı.
fazla samimiyete gerek yok.
o yüzden ben kimseyle yüzgöz olmuyordum.
zorundaydım.
soğuk kanlı ve işim dışında bir şeyle ilgilenmemeye zorundaydım.
o kadar benimsemişim ki hiç kimseyle ilgilenmemem gerektiğini,
hiç etrafıma bakmadım.
kimseyi gözüme kestirmedim.
kimseyi kendime layık görmedim belki de.
güvenmedim, güvenemezdim.
küçüklüğümden beri aklımda olan tek şey;
ilk flört etmeye başladığım adam eşim olsun sözüydü.
böyle düşünmek bile beni durdurmaya yetiyordu.
çünkü ilerde eşim olan adama adamak istedim kendimi.
bence çok doğru bir düşünce.
öyle birinden hoşlanmam gerekiyordu ki.
hem kendini bana güvenilir bir adam olarak tanıtacaktı.
hem de bana çok değer verecekti.
tabi ki bende ona.
her şeyimi ona adayabilirdim buna hazırdım.
ama kime, kendim hazırdım sadece aşık olabileceğim bir adam yoktu.