“Saat 10.30!” Her sabah böyle uyanmam tabii ki ama bu sabah diğer sabahlardan farklıydı. Bale antremanına geç kalmıştım. Hızlı bir şekilde çantamı toparlayarak evden çıktım. Yolda Sezen Aksu kafamda “ah desem olmaz” diye şarkı söylüyordu ki geniş omuzlu bir bedene çarptım.
“Yürürken biraz daha dikkatli ol yaralı ayak.”
“Sensin yaralı ayak.”
“Ama benim ayaklarım gayet sağlam.”
İşte bu da Eymen bu çocuktan oldum olalı nefret etmişimdir. Ailelerimiz arkadaştı ama ben bu çocuk ile asla arkadaş olamamıştım.
“Çekil şuradan.”
“Çekilmezsem ne olur yaralı ayak.”
“Sana çekil dedim!”
“Sevgilim ne oluyor.”
Ve bu da Ahmet
“Sanane ya.”
“Senin sevgilin mi var yaralı ayak!”
“Sus be.”
“Her neyse okulda görüşürüz sevgilim.”
En masum gülümsememi yüzüme takındım.
“Gerekmediği sürece görüşmeyelim.”
Ahmet uzaklaştığında Eymen’e döndüm
“Sen niye buradasın.”
“O senin gerçekten sevgilin mi”
“Hayır. Sen önce benim sorumu yanıtla!”
“Annen sana göz kulak olmamı söyledi.”
Ah şu anneler. Herkesin annesi böyle mi. O kadından kurtulmak için ülkenin diğer ucunda bir üniversiteyi seçtim ama yanıma resmen bodyguard koydu!
“Gerek yok.”
“Bence var. Daha kiminle sevgili olduğunu bile bilmiyorsun yaralı ayak”
“Biliyorum!”
“Evet evet öyle.”
Ahmet o zaman kim miydi? Ahmet eski sevgilimdi ona uzun bir ayrılma mesajı çekmiştim ama çocuk yine de peşimi bırakmadı. Her gün farklı mesajlar attı.
“Bir bakıcıya ihtiyacım yok!”
“Arkadaş gibi düşün.”
Saate baktım.
“Olamaz!”
“Ne.”
“Antremana geç kalıyorum”
Koşarak ilerlemeye başladım. Hay benim beynime! Antreman salonuna varır varmaz soyunma odalarına gittim ve üzerimi değiştirdim şansıma antrenörüm daha gelmemişti.