En güvendiğiniz yer neresi? Odanız, oturma odanız, lavabonuz, salonunuz, mutfağınız,balkonunuz? Ya da annenizin yanı, babanızın yanı?
Anne ve baba bu iki kelime bazı kişiler için başlı başına bir huzur kaynağı.
Benim içinse onların eşit olduğu kelime kaos.
Kendimi tanıtmayı unuttum:
Ben Alya ve bu satırları yazmadan 1 saat önce bu satırları yazacağımdan haberim bile yoktu.
Asıl hikaye ise şimdi başlıyor:
1 saat önce her zamanki gibi kulaklıklarımı takıp dışarıda müzik eşliğinde yürüyüş yapıyordum.
Annemden bir mesaj geldi: “Çabuk eve gel!”
Koşarak eve döndüm. Ciddi bir şey olduğunu düşündüm. Oysa felaket benim için başlayacaktı.
Eve geldiğimde annem elinde bir tavayla bekliyordu. Daha tek kelime edemeden tavayı kafama geçirdi.
Uyandığımda ameliyathane benzeri bir yerdeydim. Doktorlar başımda neşterle bekliyordu. Hemen kaçtım oradan. Neler olduğunu anlayamadan bir adam tuttu kolumdan.
”Yürü, çocuk.”
Anneme yüklü bir miktar para verdiğini gördüm. Şoktaydım. Anne ve babam bu kadar ileri gitmiş olamazdı.
”Noldu?” dedim bu duruma göre fazla sakin çıkan sesimle.
“Annen ve baban senin organlarını satacaktı. Onlara engel oldum ve para karşılığı seni bana sattılar. Evimde hizmetçi olarak çalışacaksın. Adım Kenan.”
Şoktaydım. Oturup ağlamaya başladım. Bu kadar ileri gidemezlerdi.
”Şaka değil mi bu?”
”Değil.” dedi buz gibi sesiyle.
Biraz daha yürüdükten sonra oldukça pahalı bir arabaya binmemi istedi. Arabaya bindik.
”Bakalım, yeni evini sevecek misin?”
İşte kabusumun başlangıcı buydu.
