Aklımızda dolanan her cevapsız soru farklı bir intihar şeklidir. Birçok nedeni vardır her soru ve cevabın fakat bir cevabı olmayan gayba karşmış sorular vardır ki çürütür insanı içten içe bir göl kıyısında yürürken düşünmüştü liz bunları gölün berraklğına bakarken onca cevapsız inihar şeklini dşündü boyuna nedenlerin çoğalmasından nefret ederdi
''Lİz!'' arkadan seslenen kardeşi Evandan başkası değildi gözlerinden keder akan evan koşarak lizin yamacına vardığında lizin içini korkunç bir endişe sarmıştı ''neler oluyor evan!?''
evanın sessizliği ortamı gittikçe daha da geriyordu ''EVAN??NE OLDU TANRI AŞKINA?'' evan en sonunda zor alıp verdiği nefesini düzene sokup dikleşti lizin gözlerine bakmakla yetindi en başta liz onun gözlerinde görmüştü sanki herşeyi birden ikinin de gözleri doldu
liz yutkundu nefes almaya çalıştı cesaretini toplayıp sordu ''y-yoksa annem mi?''
evan başını sallarken umutsuzca iç çekti ''kalbi daha fazla dayanamadı doktor defin işlemlerini bir büyüğe yaptırmamız gerektiğini söyledi''
''pekala hadi gidelim evan'' lizin gözlerinden hiçbirşey okuyamayan evan korkuyla sordu '' ne yapacağız lizzy ailemizde sen ve benden başka kimse yok'' liz 10 yaşında olmasına rağmen oldukça olgun olan kardeşine baktı göz ucuyla yere çöküp göz hizasına geldiğinde kardeşinin bir cevap için yanıp tutuşan gözlerine bakakaldı ''evan annemin bize verdiği anahtarı biliyorsun değil mi?''
BU soruyla evan tişörtünün altından ucunda gümüş bir anahtar olan kolyeyi ablasının gözünün önünde sallandırdı ''Hiç çıkarmadım ki,aklımdan da boynumdan da ''
bunun üzerine liz de boynundaki kolyeyi çıkarttı anahtarlar birbirini tamamlıyordu anneleri bu kolyeleri yatağa düşmeden bir hafta önce evanın doğu gününde vermişti
BİR yıl ÖNCE....
karanlıktan gelen mum ışıkları helenin yüzüne yansıyordu gülüyordü helen. Evan annesini gülerken gördüğüne memnundu