Anı çöplüğü...
Hepimiz takılı kaldık bu yerde çıkış yok kaçamıyor, unutamıyoruz. Ama belki de unutmamalıyız unutursak tekrar düşmez miyiz kandığımız içine düştüğümüz bu tuzaklara? Öğrenmek, dikkat etmemize öncülük etmez mi sahiden? Bence eder. Her yaşadığımız şeye, aldığımız hasarlara rağmen ayakta isek eğer, öğrendiklerimiz ilerlediğimiz yolda birer basamak birer dayanak olur.
Anılar çöplüğünden çıkmak zordur. Hele ki geçmişte yaşıyorsanız aldığınız yaralarla çöker kalırsınız anılarınızın dönüp geçtiği o döngüde. Hayatın bunları düşünmek için bile çok kısa olduğunu bilmeksizin.
Ben eskiden geçmişte yaşardım. Hala da ara sıra eskiye döner bakar, belki biraz hüzünlenirim. Bunun bir kumar olduğunu bile bile.
Ama bir yandan da öğrendiklerimle ve öğreneceklerimle ayaktayım ve ilerlemeye karar verdim geçmişimdeki insanlar şimdiki beni incitemeyecekler. Ve işte buradayım yeni hayatım başlıyor sanki görebiliyor hissedebiliyorum. İçimdeki heyecan mı korkumu bastıran? Yoksa korkum mu heyecanımı besleyen? Bilemiyorum fakat bildiğim bir şey varsa o da hiç bir şeyin eskisi gibi olmayacağı ve yeni dünyamın eski anılar çöplüğümün yerini alacağıdır. öyleyse, başlayalım...