Rümeysa kendisini yatağa bırakıp tavanı uzun uzun izledi. "sonundaaa!!" Diye resmen haykırdı, okul,işler derken çok yorulmuştu ve dinlenmeyi hak etmişti.
Telefonunu eline aldı ama telefon yüzü tanımadığı için açmadı mecbur şifre girdi "telefon bile bu yamuk tipimi tanımadı" diye söylendi.
Her zaman olduğu gibi reels izliyor, kaydırdıkça kaydırıyordu ama bir yerden sonra bıktı.Berra ona kaslı adam videoları atmayıda bırakmıştı,evet hayat sıkıcı.
O sırada kaydırırken bir uygulama reklamı çıktı karşısına,Tanışma uygulaması.Herhangi bir şey yapmak istediği için tıkladı ve indirdi.interneti yavaş çektiğinden tabi yarım saat sürecekti.Rümeysada telefonu bir kenara atıp mutfağa gitti,kendisine buzlu bir kahve yapıp geri geldi. "Harika, bugün şanslı günümdeyim" dedi alayla çünkü hala indirilmemişti.
Izdırap dolu dakikalardan sonra sonunda uygulama indi.
Profil kısmına kendi fotoğrafını koymak istemedi,herhangi bir çiçek fotoğrafı koydu,Cuma mesajlarındaki çiçeklere benziyordu ama yapacak bir şey yok, Rümeysa o an fark etmemişti bile.
Adınıda Nesime koyup,gördüğü herkese istek attı.
Ve ilk bir kişi kabul etti.
"Abdullahoğlu"
Bu kim ya diyerek hızlıca mesajlara girdi, ama karşısındaki daha hızlıydı çoktan "selam canım" yazmıştı
Selam canımmı?
:Selam canım
: Merhaba?
:Abdullah ben senin adın ne?
Hemen bir şey sallamalıydı
:yazıyor ya işte Nesime, beğenmedinmi 🙄
Abdullahoğlu yazıyor...
Abdullahoğlu çevrim içi...
: hayır canım, sadece sordum ne bileym
Bu çocuk ne yamuk yazıyor ya Allah bilir kaç yaşında bu moruk diye düşündü Rümeysa
:yaş kaç?
:39
Nesime bu mesajı gördü.
Rümeysa kahkaha atarak telefonu kapattı ve kenara fırlattı. "OTUZ DOKUZ MU!?" diye gülüyordu.
Telefonu öyle atmıştıki yere kırılmıştı...
"NE! ONUN TAKSİTLERİ BİTMEDİ DAHA"
hemen sustu, annesi gelip bunu görürse çok pis azar işitir, bu telefonu almak için çok kudurmuştu.
En azından koruma ekranı çatlamıştı. Kırılmamış, panik yok.
Ve sonra bir bildirim daha geldi.