Kaan odasının kapısını açtı. İçerisi karanlıktı; yalnızca çalışma masasının üzerindeki lamba yanıyordu. Kapıyı arkasından kapattı, kravatını gevşetti ve birkaç adım attı.
Sonra durdu.
Gözleri yavaşça odanın sol köşesine kaydı.
Uzun bir sessizlik oldu.
Ve sonunda:
"Çık."
dedi.
Birkaç saniye sonra karanlık hareket etti.
Seraphina gölgelerin arasından çıktı. Uzun siyah saçları omuzlarına dökülüyordu. Yüzünde ise her zamanki o tilkiyi andıran gülümseme vardı.
Kaan'ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
"Neden buradasın?"
Seraphina birkaç saniye boyunca onu izledi. Sonra ağır adımlarla odanın içinde yürümeye başladı. Bakışları bir anlığına kitaplığa, ardından çalışma masasına kaydı.
"Bu gece beklemediğim bir şeyle karşılaştım." dedi. "Siyah koridor... siyah kapı... ve bir insan."
Oda sessizliğe gömüldü.
Kadın tekrar ona döndü.
"İtiraf etmeliyim, bu beni şaşırttı."
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra Kaan konuştu.
"Seni şaşırtmak zordur."
Seraphina bu kez sessizce güldü.
"İşte tam da bu yüzden buradayım."
Birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.
Sonra kadın başını hafifçe yana eğdi.
"Hatırlayabildiğim kadarıyla çok uzun zamandır böyle bir şey görmedim." dedi. "Bazı insanlar yanlış kapıları açmaz, Kaan... bazı kapılar onları çağırır."
Bu kez sessizlik biraz daha uzadı.
Sonunda Kaan'ın sesi duyuldu.
"Ne ima etmeye çalışıyorsun?"
Seraphina'nın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Ben mi? Hiçbir şey."
Bir an durdu. Sonra alçak bir sesle ekledi:
"Ve bazı şeyler... olması gerekenden çok daha erken geri döner."
Oda yeniden sessizliğe gömüldü.
Seraphina yavaşça kapıya doğru yürüdü. Tam çıkacakken durdu ve başını hafifçe ona çevirdi.
"İlginç bir çalışan seçmişsin."
Kaan'ın yüzünde yine hiçbir ifade yoktu.
Seraphina'nın gülümsemesi biraz daha büyüdü.
"Gerçi..." dedi. "Onu sen seçmedin."
Ve bu kez gerçekten odadan çıktı.
Kaan ise olduğu yerde kaldı. Bakışları birkaç saniye boyunca kapıda sabit kaldı. Sonra yavaşça gözlerini çalışma masasının üzerindeki lambaya çevirdi.
Ve ilk kez o gece, kaşları hafifçe çatıldı.
