Valla ne yalan söyleyeyim bu hafta bomboş geçti. Her zamanki klasik okula yeni öğrenci geldiğinde o hocaların saçma sözleri ile bu haftayı kapattım. Sinir oluyorum ya! Yok yeni arkadaşınıza hoşgeldin diyin yok bize kendini tanıtır mısın? En çok birincisine gıcık oluyorum. Size ne ya! İsteyen der isteyen demez.
Neyse onu bunu boşverin bu hafta asıl gündem olan bir işin daha var. Bilin bakalım kim? MESUT UYSAL! Babam olur kendileri reddettiğim halde bu hafta 9 kere aradı beni.
En sonunda açtım.
“Alo?”
“Alo Mavi, sen misin kızım?” Yok Madonna! Allah’ım soruya bak ya sabır!
“Evet baba benim. Dokuz kere aramışsın.”
“Kızım, nolur geri dön. Her nerdeysen…”
“Senin artık mümkün olduğunca ulaşamayacağın bir yerdeyim, bir daha seni asla göremeyeceğim bir yerde.”
“İstanbul di mi?”
“Evet, ait olduğum yerde.”
“Mavi, ne yap ne et Amerika’ya geri dönüyorsun! Ben o kadar çalışıp…”
“O kadar çalışıp ne! Ne oldu sen o kadar çalıştın da? Benim senin sunduğun imkanlara zerre ve zerre ihtiyacım yok. Ölsem de ben Amerika’ya dönmem!”dedim ve telefonu suratına kapatıp telefonu yatağa fırlattım. İyice asabım bozulmuştu. Şimdi aklına geldi kızı olduğum! Aman iyi ki annem yoktu evde. Yoksa ikisi öyle bir kavgaya tutuşurdu ki kolaysa gel ayır. Ben alıştım ama çok Sinan korkardı. Çok özledim kıvırcığımı. Okuldan gelince “Abla,abla!”diye koşarak sarılmasını. Çok özledim çok! Keşke onu da yanıma alabilseydim. Ah keşke keşke!