Eve gittiğimizde elektriklerin olmadığını anladık. Telefonumdan fenerimi açtım ve odama doğru gittim. Birden ışıklar açıldı. Başta elektriklerin geldiğini düşündüm ama aslında elektriklerin gitmediğini ve Ateş'in elinde yaş pasta ile içeri girdiğini gördüm. Bu gün doğum günüm değildi. Ateş'e şöyle söyledim ;
- Ateş? Benim bu gün doğum günüm değil ki?
Ateş şöyle söyledi;
- Biliyorum. Ama atladığın bişey var. Bu gün bizim tanışma yıl dönümümüz.
Çok şaşırmıştım unutacağını düşünüyordum. Ardından Ateş pastayı kapının hemen yanındaki çalışma masasının üstüne bıraktı. Pastaya baktığımda pastanın meyveli ve kremalı olduğunu anlayabiliyordum.
-Meyveli ve kremalı pasta sevdiğimi nereden biliyorsun Ateş?
-Senin ile ilgili çoğu şeyi biliyorum. Hatta herşeyi.
Diyerek göz kırptı. Ben de ona gülümsedim. Başta biraz korktum tabi ama sonrasında hoşuma da gitmişti. Düşünsene sevdiğin adam senin hakkında herşeyi biliyor. Neyseki benim de bildiğim çok şey var. Pastamızı yedikten sonra evi toparlayıp dinlenmek için odalarımıza gittik. Ertesi gün nereye gideceğimiz hakkında gram fikrim yok ama Ateş'in bizi nereye sürükleyeceğini az çok tahmin edebiliyordum. Fetihpaşa Korusu...