Kahramanlarımız Mete ve Mert İstanbul’un sokaklarında dolaşıyorlardı.Saat gecenin üçüydü.
Mert “Sığınacak bir yer bulmalıyız.”dedi titriyerek.
Mete cevap vermek için ağzını açsana bir şey söylemedi.
O sırada iki evin arasındaki sokak arasından gelen cılız ışığı fark ettiler.
Işığın geldiği yere yöneldiler.
İki evin arası bir koridora benziyordu.
İnce ve uzun bir koridor…
Sonunda başka bir dünyaya açılan bir koridor…
Gecekondunda yaşayanların dünyasına açılan bir koridor.
Kordidor geniş bir alana açılıyordu.
Ortada bir varilin içinde yakılmış bir ateş vardı.
Gecekondular bu varilin etrafını sarmışlardı,
varilin etrafında birkaç tane oturan birkaç tane kişi vardı.
En yaşlıları onları selamladı.
“Merhaba çocuklar Çöp Plaza’ya hoşgeldiniz.Ben buranın Reisiyim.”
Reis ardından ekledi “Siz yorulmuşsunuzdur, şurada dinlenebilirsiniz.” Diyerek yarı tuğladan yarı tahtadan yapılmış bir ev gösterdi.
Mete metal bir plakadan ibaret olan kapıyı itince evin ne kadar küçük olduğunu anladı.
Ev o kadar küçüktü ki sadece ikiye yatağı sığabilmişti bir de Kırık bir çekmece…
Mete içeri girip kendini yatağa attı Mert de arkasından.Hayatlarında böyle uzun uyumamışlardı.
