Bölüm 5

Ahsen, sabah olduğunda odasında çalan tiz bir alarm sesiyle uyandı. Gözlerini açtığında, odanın üst kısmında yavaşça dönen mavi bir küre havada asılıydı. Küre, nabzına senkronize bir şekilde ışık yayıyor, her atımda Ahsen’in içine işleyen bir enerji bırakıyordu.Gözleri hâlâ yorgundu ama zihni ayıktı. “Hoş geldiniz, Ahsen.” dedi mekanik ama bir o kadar sıcak bir ses. “Bugün Uyum Testi’nin ilk aşamasına gireceksiniz. Lütfen eğitim üniformanızı giyin ve B Blok’un alt katındaki ‘Sistem Odası’na doğru ilerleyin.” O an her şey gerçek gibiydi. Bu yer, bir okuldan çok daha fazlasıydı. Dışarıdan terkedilmiş gibi görünen bu yapı, içeride göz kamaştıran teknolojilerle, büyüyle ve zihinle şekillendirilmişti. Koridorlardan geçerken duvarlar şekil değiştiriyor, ışıklar kişinin enerjisine göre renk alıyordu. Ahsen yürüdükçe duvarlarda silik figürler beliriyor, sonra kayboluyordu. Sanki geçmişten izler taşıyordu bu okul.Sistem Odası’na vardığında, devasa bir kubbenin içinde farklı yaş gruplarından beş kişiyle karşılaştı. Efsun hâlâ ortalarda yoktu. Diğerleri yabancıydı. Hepsi birbirini süzüyor, gerginliklerini mimiklerine yansıtmamaya çalışıyordu. Birbirine benzemez beş kişilik bu grup: • Sırtında kemik saplı çift ağızlı bir kılıç taşıyan kız: Dora • Elinde dijital panellerle oynayan ve gözünde yarı saydam lens bulunan çocuk: Rüzgâr • Boynunda zincir gibi duran ama gerektiğinde mızrağa dönüşen bir silah taşıyan genç: Lorin • Sessiz ama gözleri sürekli hareket eden, gözlüklerinin içinden bir şeyler tarayan çocuk: Tav • Ve tabii ki Ahsen. Herkesin hakkında korkuyla konuştuğu “gölge nişancı.” Ekranlarda beliren bir siluet konuşmaya başladı:“Bu sistemde güçleriniz size hemen açılmayacak. Sizi tanımadan, sizi eğitmeden hiçbir güç sizinle bütünleşemez. Ama her birinizin içinde uyuyan potansiyeller var. Bu bir geçiş değil, bir uyanıştır.” O sırada kapı büyük bir gürültüyle açıldı. Sarı saçları darmadağınık, mavi gözleri parlayan Efsun içeri girdi. Hiçbir şey söylemeden doğruca Ahsen’in yanına yürüdü.“Geç kaldım ama geldim,” dedi.Ahsen, sessizce başını eğip gülümsedi.Efsun’un gözlerinden alev gibi bir güç parladı o an. Fark etmeden enerjilerinin titreştiğini hisseden diğerleri geri çekildi. Belli ki bu iki kız, sıradan biri değildi. Ama kimse henüz bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu.Sistem, hepsini birer birer taramaya başladı. Her birinin DNA’sında özel kodlar gizliydi. Her biri bir parçaydı. Ama Ahsen’in taraması başladığında sistem kısa süreliğine durdu. Işıklar titredi. Bir anlığına sistem, “yüksek tehdit” ibaresi gösterdi ekranda. Ama sonra yazı silindi.Profesörlerden biri fısıltıyla konuştu:“Bu… imkânsız. Bu enerji, sadece efsanelerde geçerdi…”Ama daha kimse bilmiyordu. Alez’in bile farkında olmadığı bir şeydi bu: Ahsen’in varlığı, sadece okulun değil, tüm sistemin dengesini değiştirecekti.