Bölüm 11

O gün, perdeler indirilip altın ışıklarla aydınlanan Peri Pelerinleri Sokağı’ndan çıkarken, Tav’ın Prens edası bize yalnızca gülümseme değil, içimizdeki ciddiyeti de hafif bir kıvrımla kırma izni vermişti. Böylece, krallığın gölgeleri arasındaki yolculuğumuz bir nebze de olsa renklendi. Yemekten sonra herkes odalarına çekildi. Üzerimizde hâlâ büyülü sokağın parıltısı, avuçlarımızda perilerin serin ışıltısı vardı. Efsun pencereden dışarı bakarken ben yatağın kenarına oturmuştum. Ayaklarımı uzatıp botlarımı çıkardım. Sessizlik güzeldi ama içinde bir beklenti taşıyordu.Tav, kapımızı çalmadan içeri daldı. Üzerinde hâlâ parfüm sıkılmış gibi parlayan tünik vardı. “Hanımlar, hanımlar, prensesliğin getirdiği sorumluluklara hazırlıklı mıyız?”“Ne sorumluluğu?” dedim kaşlarımı kaldırarak.“Yüksek dozda karizma, düşman maskeleri ve muhtemelen göz kamaştırıcı yakışıklılığım.” Tam o anda, kapının altından ince, altın kenarlı bir parşömen süzüldü. Tav eğildi, onu yerden aldı ve mektubun ucunu öptü.“Kraliyet ailesi bile beni tanıyor artık. Sonunda layık olduğum ilgiyi gördüm.” Efsun gözlerini devirdi ama gülümsedi. Ben parşömeni aldım ve açtım. İçinden sedef yaldızlı bir yazı çıktı; kelimeler havaya kalktı, yavaşça parlamaya başladı:“Kraliyet Ailesi, gölgelerin ötesinde yükselen yıldızlı gecede, okulun seçilmiş öğrencilerini Maskeli Büyücüler Balosu’na davet eder.Her maske ardında bir kader taşır. Her kıyafet, geçmişin izini. Yolculuk, gece yarısından önce başlayacak.Hazırlanmak için yalnızca bir geceniz var.”Parşömen gözlerimizin önünde kül olup dağıldı. O an, odadaki hava değişti. Duvarda asılı aynalar bir an titreşti, ardından dolaplar kendi kendine açıldı. İçeriden farklı bedenlere uygun yüzlerce büyülü kıyafet süzüldü. Işıkla dokunulmuş kumaşlar, üzerlerinde dönen yıldız tozlarıyla havada dans etti.Efsun, gözlerini üzerimize çevirdi . “Bu gece… başka bir şey olacak. Hissediyorum.”Tav, bir anda ellerini iki yana açıp gülümseyerek bağırdı:“Allah belamı versin ki sonunda Hogwarts’a değil, Vogue’a geldik!”Sonra pelerini havada savurup sahneye çıkar gibi kendi kıyafetinin peşine düştü.“Ben şu kristalli gömleği alırım. Bir de şu pantolon var ya… ulan ben buna girersem prenses bile kendini soyup önüme serer!” Arkasından ekledi:“Balo malum… aşk var, dans var, ayak kayarsa bir öpücük bile var!”Tav’ın kendine özel odasına döndüğü sırada hala “şunun fiyatı nedir acaba… bedava mı, hoca maaşıyla alacak değilim!” diye söyleniyordu. Hazırlıklar boyunca kıyafetler üzerimize kendini adapte etti. Ben siyah dantelin geceyle bütünleştiği, omuzdan omuza ince zincirlerle asılı duran bir elbise seçtim. Efsun ise mavi ışıltılı, sırtı açık bir masal elbisesi. Her birimizin maskesi farklıydı. Maskeler kendi ruhumuzun içinden seçilmiş gibiydi.Sonra pencerenin dışında beliren gökyüzü arabaları… Yerde değil, havada süzülen ince tekerlekli araçlar. Bizi alan arabaya binmeden önce, okulun bahçesinde herkes toplanmıştı. Dora saçlarını yukarı toplamış, Lorin’in omzuna yaslanmıştı. Rüzgâr gözlüklerine dijital bir animasyon yüklemişti: sürekli kendi adına ışıklı yorumlar geçiyordu. “EN ŞIK BENİM.” “BAKMA, YANARSIN.”Tav… ah Tav!Kırmızı kadife ceket, içine hiçbir şey giymemiş gibi ama üstüne bir korsan kuşağı atmış. Ayakkabılar sivri uçlu, gümüş işlemeli. Yanımıza gelip kendini tanıttı:“Ben Tav. Prens Tav. Aşkım ve tehlikemle buradayım. Dans etmek istemeyen hemen çıksın, çünkü kimseye acımam.”Sonra göz kırptı. “Öpmeyi bilmeyeni bile öperim, yeter ki doğru zamanda doğru ışık vurmuş olsun.” Arabalar havalandı. Ay ışığının altında, sarayın cam kuleleri yaklaşırken kalbim göğsümde hızlandı. Bu sadece bir balo değildi. Bir şey olacaktı. Ya bir sırrı çözecektik, ya da bir sırrın içine düşecektik.Henüz maskelerin ardındaki yüzleri tanımıyorduk. Ama bir tanesi… o biri… o gece baloya Alez olarak değil, başka bir adla gelecekti.Ve biz, gecenin büyüsüne kapılmışken, gerçek karanlık sadece birkaç adım uzakta olacaktı.