Sondan mı başlasam,ortadan mı başlasam,yoksa en heyecanlı yerinden mi anlatsam diye düşünmek yerine en iyisi biz baştan başlayalım. Her şey olduğu gibi ilerliyordu. İnsanlar yürüyor,hayvanlar koşturuyor,güneş ise parıl parıl parlıyordu. Ta ki o ana dek...
Yolda normalce yürüyordum biraz da hızlı gidiyorumki okula geç kalmayayım. Karşıma biraz iri,uzun boylu bir adam çıktı. Ankete katılmak istermisiniz diye sordu. Ben de geç kalacağımdan şu an musait değilim diyerek geçiştirdim. Bir kaç adım attıktan sonra arkamdan korna sesleri duydum. Arkamı döndüğümde Anketi yapan adamın bir kamyonete çarpması sonucu yere yığılıverdiğini gördüm.
İlk başta yetişmem gereken okulu düşünüyor bir yandan da acaba adama bir şey olmuş mudur, diyerek bir kararsızlığın içine düşmüştüm. Sonra aklıma ilk gelen şeyi yaptım ve hızlıca koşup adamın iyi olup olmadığına baktım. Ama görünen o ki neredeyse ölecek durumdaydı. Etrafta kiler de bunun farkına varmış olacaktı ki herkes etrafına toplanmış ambulansı aramalarını istiyordu. Bende merakımdan dolayı yardım etmek istemiştim. Bir tane teyze,adamın boynunu tutmama yardım etsene,dedi. Bende ya yanlışlıkla öldürürsem,bir yerini acıtırsam diye düşünmeden hemen yardım ettim.
Adamın boynunu tuttum o sırada ambulans sirenleri duydum. Yaklaşmışlardı. Fakat adamın durumu gittikçe kötüleşiyordu. Artık neredeyse nefes alamaz hale geldiğinde ambulans gelmişti. Ancak bu arada bir şey oldu yanımdan geçen okul arkadaşım Pelin, bisikletiyle yanımdan geçerken bana çarptı.
O sırada adamın boynunu tuttuğumdan dolayı bir sarsılma da oldu tabi derken bir olay meydana geldi. Anlayamadım anda içimde bir enerji hissediyordum. Bu enerji sanki bana güç veriyor gibiydi. Yine anlayamadım bu anda bir anda elimde yeşil dumanlar ve tozumsu ışıltılı şeyler çıkmaya başladı. İlk başta korkmadım diyemem ama cidden de korkulmayacak gibi de değildi. O anda elimden tutup çeken teyze hiç bir şey olmamış gibi davranıyordu.
Sanki göremiyormuş gibiydi. Yoksa sadece ben mi görebiliyordum bu tozumsu yeşil ışıltıyı,yoksa ben cidden de delirmiş olabilirmiydim? Sanırım o an ki telaşlar içerisinde kendimi direk okul yoluna koyup gitmişim. Okula geldiğimde sınıf öğretmenimiz Sevda Hoca'nın bir açıklaması vardı. Bugün gelecek olan yeni matematik öğretmeniniz Bahri Bey'in geçirdiği bir kaza sonucu hastaneye kaldırıldığını söyledi. Yoksa sabah gördüğüm adam yeni matematik öğretmenimiz Bahri Hoca mıydı? Hâla aklım almıyordu. Ardından Sevda Hoca şöyle dedi.
Aldığım söylentiye Bahri Bey'in hiç bir sorunu yokmuş.Bir anda yataktan kalkıp normal hayatına devam etmiş. Yine kafam allak bullak olmuştu.Nasıl bir insan ölmek üzereyken bir anda iyileşebilir? Nasıl olabilir? Diye diye durarak derin düşüncelere daldım. Aklımdaki düşüncelerden hiçbiri tutarlı olmamıştı.Fakat biri hariç,"Acaba bunu yapan ben miydim?" Ve... "Boom!"