Sınıfa girdiğimizde, herkesin dikkatle derse odaklandığını fark ettim. Öğretmen, dersin başında tahtada bir problem çözüyordu. Gözlüklerini düzelterek tahtada bazı karmaşık denklemler yazmaya başladı. Sınıfın havası çok ciddi ve sessizdi. Tüm öğrenciler, öğretmenlerinin her hareketini izliyordu.
Öğretmen birden dönüp sınıfa seslendi. “Bugün bir yeniliğimiz var. Yeni bir öğrencimiz var, Aira. Kendisi bu okula yeni katıldı ve bizimle birlikte matematik dersinde yer alacak. Hep birlikte hoş geldiniz diyelim,” dedi.
Birkaç öğrencinin başı havada, diğerlerinin bakışları ise bana takılı kaldı. İçimde tuhaf bir heyecan vardı, ama bu anı çabucak atlatmam gerektiğini biliyordum. Yavaşça başımı eğip, hafifçe gülümsedim. “Merhaba,” diyerek öğretmenin tanıtımını tamamladım.
Sınıfın geri kalanına odaklanmaya çalıştım ama herkesin gözleri üzerimdeydi. Özellikle Lucian’ın bana yardımcı olacağı için biraz daha sakinleşebileceğimi hissediyordum.
Öğretmen, tahtada karmaşık bir denklem yazmaya başladı ve “Bugün, çok önemli bir konuya geçiyoruz. Bu, matematiksel düşünme ve problemleri çözme yöntemleri üzerine olacak. Her şeyin temeli burası,” dedi. Sınıf bir kez daha sessizleşti. Herkes dikkatle not almaya başladı. Lucian, yanımda sessizce durarak not alırken, ben de tahtadaki denklemleri izlemeye başladım.
Zihnimde dönüp duran sayılarla, işlem sırasını takip etmekte zorlanıyordum. Her işlemde biraz daha kayboluyordum. Lucian, dikkatle fark etti ve sessizce yanıma geldi.
“Yavaş ol,” dedi, “Burada önemli olan acele etmemek.” Gözleri hala bende, bana güven veren bir ifade vardı. “Her bir adımı dikkatle takip et.
İlk başta zorlanmıştım, ama Lucian’ın önerisini dikkate alarak her bir adımı takip etmeye başladım. Sayılar birbirine karışıyor, işlemler birbirini takip ediyordu. Yavaşça, her şeyin anlam kazandığını fark ettim. Lucian’ın yardımları, sınıfın gidişatına uyum sağlamakta bana gerçekten yardımcı oluyordu.
Öğretmen tahtada birkaç örnek daha yazarken, sınıf bir süre sessizce not almaya devam etti. Herkes belirli bir hızda ilerliyordu, ancak öğretmen sıklıkla bazı öğrencilere dönüp ek açıklamalar yapıyordu. O sırada, öğretmen birden dönüp sınıfa seslendi. “Aira,” dedi, “şu soruya bir bakalım, belki sen çözebilirsin.”
Bir anda tüm gözler üzerimdeydi. İçimde bir gariplik oluştu. Öğretmen, tahtadaki işlemi işaret etti. “Bu örnek üzerinde ilerlemek istiyorum, ne dersin?”
Bir an için kalbim hızla çarpmaya başladı. Ne yapacağımı bilemedim. Ancak Lucian’ın gözleri, bana cesaret veriyordu. Derin bir nefes alıp, tahtaya doğru adım attım. Konuyu anlayıp anlamadığımı henüz tam bilmiyordum, ama denemek zorundaydım.
“Tabii, hocam,” dedim. Kendime güvenerek, tahtada yazılı olan denklem üzerinde işlem yapmaya başladım.
Fakat, bir noktada karışıklık yaşadım. Denklem, gözümde sürekli değişiyor, işlem sırası kafamda birbirine giriyordu. Ne yapmam gerektiğini anlamadım. Bir an tereddütle durakladım.
O anda, Lucian yavaşça yerinden kalktı ve yanıma geldi. Arkada birkaç öğrencinin bakışlarını hissettim, ama Lucian’ın yalnızca bana odaklandığını fark ettim. İleriye doğru eğilip, ellerini tahtanın kenarına koydu. “Bırak, ben sana yardımcı olayım,” dedi.
Yavaşça, Lucian’ın elini tahtaya koyduğum yerin hemen yanına yerleştirdiğini gördüm. Ellerimiz neredeyse temas ediyordu. Hafif bir titreme hissettim. İçimdeki gerginlik, onu yanı başımda hissetmekle garip bir şekilde azalmıştı. Bu kadar yakın olmak… Bu kadar saf ve basit bir an bile, bana başka bir şey hissettiriyordu.
Lucian, çok yavaşça parmağını tahtada gezdirerek işlemin doğru sırasını gösterdi. “Bak, burayı yanlış yapmışsın,” dedi, sesi bana sadece ikimizin duyacağı kadar sakin. O an, onun parmağının tahtada yaptığı hareketi takip ettim, ama ellerimiz arasındaki mesafe neredeyse sıfıra inmişti. Ellerimiz birbirine değdiğinde, hafif bir sıcaklık hissettim. Neredeyse tüm sınıfı unuttum. O an sadece Lucian’ı ve işlemi düşünüyordum.
Sonunda, işlem tamamlandığında, Lucian arkamdan bir adım geri çekildi ve bana baktı. “İyi iş çıkardın,” dedi, gülümseyerek. Tanrım.