Okula gitmek için arabaya bindik. Abim hala o sinir bozucu gülümsemesiyle yanımda oturuyordu. Gerçekten, sabah sabah neden bu kadar neşeliydi, anlamıyordum. Annem direksiyondaydı ve ben telefonumla ilgilenmeye başlamıştım.
Gözlerim telefonda kaybolmuşken, aniden abim bağırmaya başladı.
“Aira!” dedi, ama bu kez ciddi değildi, her zamanki gibi gülümsüyordu. “Lucian sana el sallıyor, baksana!”
Bir an ne dediğini anlamadım. Ama sonra başımı aniden çevirip, gözlerimle o tanıdık uzun boylu, yeşil gözlü yüzü aradı. Onu göremedim. Ve abimin sadece benle dalga geçtiğini anladığımda çok geç olmuştu. Abimin sesinden sonra, annemin gülüşünü duydum ve gözlerimi hemen telefona gömdüm.Kıpkırmızı oldum, o kadar utandım ki. Neden birden böyle oldum, bilmiyorum. Telefonumun ekranına bakarak, sadece onlara bakmamaya çalıştım.“Selam söyleyecek misin?” diye annem, yine o masum gülümsemesiyle bana takılmaya devam etti.
Başımı çevirip ona baktım, anlamadığımı belli edercesine. “Ne demek istiyorsun?” diye sordum, yine de utancımı saklamaya çalışarak.
Annem sırıtarak, “Seninkine! Şu yeşil gözlü çocuk! Ne diyorlardı ya, heh… Lucian!” diye bağırarak söyledi. O an gerçekten düşünmeyi unuttum.
“Off!” diye bağırarak, biraz daha sinirli bir şekilde, “Anne!” dedim.
O an annem, göz kırparak, “Anneye of denmez, Airacım.” dedi. Ve bana o tatlı, alaycı göz kırpmasını da yaptı. Tam o an, annemin beni bu şekilde ifşa etmesine daha fazla dayanamayacak gibi oldum.
Arabadan indiğimizde, abim hala sırıtarak beni takip ediyordu. Okulun kapısına kadar yürüdük ve annem, “Selam söyle” diyerek arabadan çıktığımız an bana son bir şaka yaptı. Gözlerimi kısmıştım, ama sanki içimden bir şeyler patlayacak gibiydi.
“Klasik anneler",diye mırıldanarak okul kapısından içeri girdim.