Bölüm 14

En sonunda sınıfa çıkmayı başarabilmiştik. Sınıfta, öğrenciler sessiz bir şekilde yerlerini almışken, öğretmen sınıfın önüne geçti ve elinde bir kağıt tutarak gözlerini bizlere çevirdi.“Bugün, projeler için grup oluşturacağız,” dedi, sakin bir şekilde. “Her birinizin bir partneri olacak. Bu, sizin için önemli bir fırsat, çünkü bu proje sınıfın genel notunu etkileyecek. O yüzden ciddiyetle yaklaşmanızı istiyorum.”Herkes bir an sessiz kaldı. Gözler birbirine kayarken, herkes kendi potansiyel partnerini düşündü. Bir grup oluşturma telaşıyla herkes sırasıyla hocaya bakıyordu. Ama ben, açıkçası bir partnerin kim olacağını hiç düşünmedim. Bir şekilde o kadar çok şeyin içinde kaybolmuşum ki, bu an sadece bir detay gibi görünüyordu. Öğretmen kağıdını karıştırıp yüksek sesle okumaya başladı.“Aiden ve Aira.”Benim adımın duyulmasıyla birlikte, gözlerim hemen Aiden’a kaydı. O an içimde bir gariplik oluştu. Aiden bana baktı, hafifçe gülümsedi ama gözlerinde o bildik boşluk vardı. Ne hissettiğini, ne düşündüğünü asla anlayamıyordum. Ama bu kadar yakın olmamızı istemediğimi, gerçekten bilmiyordum.O sırada, Lucian'ın başı yukarıya kalktı, yüzü kasvetli ve ciddi görünüyordu. Aiden’ın ismini duymuştu ve dikkatini tamamen bizlere çevirmişti. Sanki, her şeyin kontrolünü kaybetmek üzereymiş gibi bir hava vardı etrafında.“Aiden ve Aira?” Lucian, öfkeyle homurdandı. “Hocam, gerçekten bunu yapıyor musunuz?”Öğretmen, hiç şaşırmadan Lucian’a baktı. “Evet, Lucian. Burada herhangi bir değişiklik yapamam. Proje için uygun bir grup oluşturmanız gerek. Aiden ve Aira bu projeye en uygun grup olacak.”Lucian’ın suratı asıldı. Gözlerinden o bildik soğuk, uzak bakışını hissedebiliyordum. Ama bu kez bir adım daha ileri gitti. O kadar sinirliydi ki, sesi birkaç ton yükseldi.“Hayır, kabul edemem,” dedi. “Aira benimle çalışacak. O, benim kız arkadaşım. Aiden ile olmasına izin veremem!”Sınıfın geri kalanı bir an sessiz kaldı. Öğretmen ise, Lucian’ın sözlerinin ardından başını sallayarak tepki vermeden onu dinledi. Ama içindeki sabır tükenmiş gibiydi. “Lucian,” dedi. “Sana daha önce söylediğimi hatırlıyor musun? Aira kendi seçimlerini yapacak. Senin kişisel tercihlerin burada geçerli değil.”Lucian aniden ayağa fırladı, öfkesini kontrol etmekte zorlanıyordu. “Ama o benimle olacak,” dedi, ve gözlerinde o kadar çok öfke vardı ki, adeta o an patlamaya hazır bir volkan gibiydi. “Bunu kabul etmiyorum! Aira benimle olacak!”Sınıfın içinde garip bir gerginlik oluştu. Birkaç öğrenci aramızdaki bu gerginlikten çekinerek birbirlerine baktılar. Aiden’ın yüzündeki sakin ifadeyi görebiliyordum. Ama gözlerinde bir hayal kırıklığı vardı. O an Aiden bana yaklaşıp, düşük bir sesle, ama hala oldukça net bir şekilde konuştu.“Aira, seninle projeye çalışmak… aslında hoşuma giderdi. Ama ne yazık ki, bazen insanların başkalarına sahip olma hakkı olmadığını unuttuğunu görüyorum,” dedi. Ardından bana biraz hüzünlü bir bakış atarak, yavaşça geri çekildi.Lucian, Aiden’ın söylediği sözlere öfkeyle karşılık verdi. “Sana bir daha asla fırsat vermeyeceğim, Aiden!”Bütün sınıfın gözleri, Lucian ile Aiden arasındaki bu gergin diyalogu izliyordu. O kadar gerilmişti ki, herkes birbirine bakarak ne olacağını bekliyordu. Ama Lucian’ın söyledikleri daha da büyüyen bir kaosa yol açtı.Sınıfın öğretmeni, durumu toparlamak için müdahale etmeye çalıştı. “Lucian, şunu anlamalısın ki, burada kimseye sahip olma hakkın yok. Aira kendi kararını verebilir, ve o da Aiden ile projeye devam edecek.”Aiden bana yavaşça döndü, gözlerinde hafif bir hüzün vardı. “Proje için seninle çalışmaya başlayalım mı?” dedi, oldukça sakin bir şekilde.O sırada Lucian, yere doğru bakarak, omuzlarını çöktü. “Hayır, o benimle olacak,” diye tekrar bağırdı, ama bu kez daha az etkileyici bir şekilde. “Aira, lütfen, seninle çalışmam gerek.”