-Ali'den-
Mehmet fotoğrafa bakarken parmak uçlarımda yanına giderek ses çıkarmamaya çalıştım. "Sona geldin Mehmet" dedim. Korkarak arkasını döndü.
-Mehmet'ten-
Tüm duyguları yaşıyordum "neden" diyebildim sadece.
Ali:üzgünüm kalbi olan herkez üzülür Mehmet.
Mehmet:aramızda bir kan bağı var değilmi.
Ali:evet
Ona acımsar gözlerle baktım. Hiç kimseye bukadar sinirlenmemiştim.
Ali:Ne olur bana öyle bakma gel oturalım.
Cümlesini bitirmesine bile izin vermemiştim.
Mehmet:NE OTURUCAM LAN SENİNLE!
Ali:herşey senin içindi.
Mehmet:NE İYİLİĞİ LAN SEN KARŞIMA ÇIKMASAYDIN BEN HAYATIMA KALDIĞIM YERDEN DEVAM EDİCEKTİM!
Ali:AMA GERÇEKLERİ ÖĞRENEMİYECEKTİN!
Mehmet:NE GERÇEKLERİ BE!
Ali:SENİN ABLAN VARDI
Ben yanlışmı duydum benim birde ablammı vardı? Ama ona inanmıycaktım.
Mehmet:aynen kesin öyledir.
Ali:Öyle zaten oğlum.
Oğlum dediği gibi kan beynime sıçramıştı. Cümlesini bitirmesine izin vermeden "Oğlum diyo bide ya. LAN BÖYLE BABAMI OLUR" dedim yüzü düşmüştü ama umrumda değildi. Bağıma seslerimizi duyan mahalleli gelip "Oğlum dur o senin büyüğün" aman büyükte büyük olsa diye geçirdim içimden.
Ali:Bırakın kussun yıllardır içinde bıraktığım boşluğu.
Mehmet:LAN SEN BİDE UTANMADAN KONUŞUYOMUSUN.
Mahalleli:Oğlum dur yapma
Bıktım artık mahalledende mahallelidende. Büyük adımlarla eve doğru yürüyordum.