7 ay sonra
Bahçede oynuyordum. Mari abla sonunda beni yalnız bırakmıştı. Tabi arka bahçeye geçmemem şartıyla. Arada gelip kontrol ediyordu. Bu kadar önlem neye anlamasamda arka bahçeye geçmedim ve oyun oynadım. Taki çığlık sesini duyana kadar. Son bi kaç gündür arka bahçeden geldiğini düşündüğüm çığlık sesleri duyuyordum. Daha fazla dayanamadım ve arka bahçeye gitme kararı aldım. Ama mari abla mutlaka birazdan kontrole gelicekti o yüzden ilk onun gelmesini bekledim. Mari abla geç olmadan geldi ve kontrol edip gitti. Uzun bi süre kontrole gelmezdi. Yerimden kalktım ve etrafı son kez kontrol edip arka bahçeye doğru yürüdüm. Dayım ve yendemin seslerini duymam adımlarımı yavaşlatmama ve daha dikkatli olmamı sağladı. Biraz daha ilerleyince onları gördüm. Duvarın arkasına saklanıp izlemeye başladım. Yengem Cevdet dayıma bağırıyordu. “ sana kaç kere diyeceğim bi anda çocuğa bıçak çekme diye. Daha ağzını bantlamadık bile. Dua et cevdet Lara duymamış olsun.
”işe yaradığı yok zaten duyarsa duysun hem belki yardımı olur. İşe yaraması için yedi yaşına gelmesini mi beklicez”
”saçmalama cevdet hem zaten yedi yaşına 1 ay var. Yakında öğrenicek zaten.”
sonra ağır olduğu belli olan bir poşeti beraber kazdıkları yere attılar. Toprağı kazdıklarını o an fark ettim. Sonrasında üstünde aynı anne babam gibi kan olduğunu düşündüğüm önlüğü çıkarıp arka tarafa doğru yürüdüler.
Onlar gider gitmez o tarafa gidip kazdıkları yere baktım. Adımlarımı olabildiğince sessiz atmaya çalışıyordum. Poşetin içinde ne vardı anlamadım ama etrafa baktığımda ağzı bağlı bir siyah poşet olduğunu fark ettim. Poşeti sessizce açtım ve kaderim o andan sonra değişti…