Bölüm 3

Yeniden uyandığımda saat 12.00 idi. Etrafı dolandığımda babanın olmadığını gördüm.Kahvaltı masası duruyordu,canım hiçbir şey istemiyordu.Gördüğüm kabus yine o günü hatırlatmıştı. Haftada bir gün mutlaka rüyalarıma girerdi.Zorla bir birkaç bir şey atıştırdım,daha sonra hazırlanıp kütüphaneye babama kütüphaneye gittiğimi söyleyen bir mesaj attım. Evden çıktıktan sonra 5 dakika kadar yürüdüm otobüse binip akbil bastım. Kütüphaneye gitmeyecektim kendimi ne zaman kötü hissetsem gittiğim bir çatı vardı. Yaklaşık yarım saat sonra gelmiştim. Çatıya çıktığımda hiç kimse yoktu.Bir yere oturup dizlerimi kendime çektim. Derin düşüncelere dalmıştım geçmişte bilinçsizce yapılan bir şeyin bedelini hala ödüyordum.Polise gitsem kurtulur muydum? Hayır. Elimde kanıt yoktu fakat onun elinde kanıt vardı.Kabuslara girecek kadar korkunçtu.Birini sırtıma dokunması ile irkilidim.Başımı kaldırdığımda bir kız "selam" dedi .Gülümsedim kızın sporla uğraştığı belliydi. Çekici bir güzelliği vardı.Yanıma oturdu benim gibi dizlerini kendine çekti."Adın ne?" Diye sordu. -Kiraz,senin? -Lora.Kaçıncı sınıfsın? -11 -16 yaşındasın o zaman -evet Ben sustukça o konuşmak istiyordu."Hayat nasıl gidiyor?Neler yapıyorsun?"diye sordu. Yaşıtlarım gibi benimde gezdiğimi düşünmüştü."Okula gidiyorum o kadar benim bir haşyyatım yok.' diye kibarca cevap verdim. " Kimsenin bir hayatı yoktur Kiraz.Herkes kendi dünyasını kendisi kurar.Sende kendin kuracaksın."dedi Lora. Görüşürüz diyerek ayağa kalktı ve gitti. Biraz daha oyalandıktan sonra eve gitmeye karar verdim.Tam kalkarken elime birşeyin gelmesiyle durdum.Bir karttı.Lora düşürmüş olmalıydı.Kartı incelediğimde bir dövüş kulübü olduğunu farkettim.AK dövüş kulübü yazıyor altındada numara ve Instagram hesabı yazıyordu. telefonumu açıp Instagram kullanıcı adına girdim özel hesapta istek attım. Biyografisinde 'hayatını kendin kuracaksın'yazıyordu.Lora'nın bana söylediği sözdü.ınstagram'dan çıkıp telefondan numarayı tuşladım, bir dakika kadar çaldıktan sonra açıldı, karşı taraftan "merhabalar ben Lora size nasıl yardımcı olabilirim"diye ses geldi.ne diyeceğimi bilmiyorum" merhaba ben kiraz terasta konuşmuştuk "dedim. "hatırlıyorum evet nasıl yardımcı olabilirim kiraz" diye sordu."Birşey soracağım bu kulüp ne kulubü,neler yapılıyor,hangi kurslar var?"diye sordum.Sanki bir anda başka birine dönüşmüştüm. Bu benim hayatımdı, ben yaşıyordum. Babam beni oyuncağı olarak görüyordu, ama ben onun oyuncağı olmayacaktım. Düşünceler içinde kaybolmuşken telefonda konuştuğumu unutmuştum. “Kiraz, yarın saat 16.00’da aynı yere gel. Telefonda anlatamayacağım şeyler var, yüz yüze konuşalım.” "Tamam, görüşürüz." dedim ve telefonu kapattım. Bu kadar önemli olan şey ne olabilirdi? Merdivenlerden hızla inip binadan çıktım ve bir süre yürüdüm. Aklım hâlâ kulüpteydi. Otobüse biner binmez telefonumu açıp internette araştırma yapmaya başladım. Haberlere göz gezdirirken içimde garip bir his oluştu. Kulüp bir dövüş kulübünden çok, illegal işlere bulaşmış bir organizasyon gibi duruyordu. "A.K. ünlü mafya ile görüntülendi." "A.K. öğrencisi hapse mi girecek?" "Erkek kulübü nerede?" Burası hakkında net bir bilgi yoktu. Bazı haberler magazin kokuyordu, bazıları ise başarılarını övüyordu. Ama işin içinde kötü niyetli haberler de vardı. Bir yerde yere göğe sığdırılamayan kulüp, başka bir yerde yerinin bile öğrenilememesiyle gizemini koruyordu. Öğrenmenin tek yolu vardı: yarın gidip her şeyi kendi gözlerimle görmek. Benim bedenime benden izin alınmadan dokunmak adil değildi. Evet, sen bir ağaçtın ve ben senin meyvendim. Sana tutunuyordum, ama sonuçta ikimiz farklı şeylerdik. Senin ağaç olman, meyveni koparabileceğin anlamına gelmiyordu. Hiçbir ağaç, meyvesine dokunamaz. *** Eve geldiğimde birkaç araştırma daha yaptım ama yine bir şey bulamadım. Odamdan çıkıp sofrayı hazırlamaya başladım. Babam, her zamankinden farklı bir ruh halindeydi. Fazla mutluydu. Ve bu beni korkutuyordu. Her güldüğünde bir olay yaşanıyordu. En son güldüğünde o olay olmuştu. Bugün ne bağırdı ne çağırdı, ne de beni odama kilitledi. Ama bu huzurun geçici olduğunu biliyordum. Yemek sırasında beklenmedik bir şekilde konuştu: "Yarın okula gitmiyorsun. Hazırlık yap. Saat 7’de her şey hazır olsun. Seni istemeye gelecekler." Donakaldım. Boğazımdaki lokmayı zorla yutarken, konuşmama bile fırsat vermeden gülümsemesini büyüttü ve tekrarladı: "Hayırlı olsun kızım, evleniyorsun." Sadece "Neden?" diyebildim. Daha önce çalışmak istemiştim ama izin vermemişti. Cevabı umursamaz ve alaycıydı: "Sana 16 yıl baktık, biraz da elin oğlu baksın." Ardından hesap yapıyormuş gibi yapıp devam etti: "Merak etme kızım, ucuza gitmedin." Beni açıkça satmıştı. Bunu yapacağını tahmin etmeliydim. Sevmediğini biliyordum ama sokağa atsa bile daha iyiydi.