Yanlız ve kimsesiz olmak yada yanlızlığa ve kimsesizliğe terk edilmek. Ikiside aynı yere çıkakar fakat acıları farklıdır. Peki ya şuan yağmurun altında kaldırıma oturup çaldığı ekmaği yiğen küçük kız kimsesizmiydi yoksa kimsesizliğemi terk edilmişti. Bu yanlızca biraz daha büyüdüğünde anlıyacaktı.
Küçük kız ekmeğini yerken birinin ona doğru koştuğunu gördü. Bu fırınından ekmek çaldığı adamdı. Kahretmesin onu bulmuştu. Hemen oturduğu kaldırımdan kalkıp koşmaya başladı. Yaşı küçük olmasına ramen hızlıydı. Fakat bu hızı girdiği çıkmaz sokağa kadardı. Çok geçmeden arkasında adam beliri verdi.
"Gel lan buraya, bu kaçıncı lan bitmek bilmiyormusunuz siz!"
Küçük kız korkudan ekmeğini yere düşürmüştü bile.
"Amca ne olur vurm-" derken ellerini yüzüne siper etmişti fakan bu işe yaramadı. Küçücük boyuyla ne yapa bilirdiki zaten. Adam küçük kızı yüzüne tokatı geçirdi. Küçük kızın tokatı yemesiyle yere düşmesi bir oldu.
"Ne oluyor lan orda, Ahmet küçücük kızamı yetiyor gücün!"ve evet küçük kızın kahramanı gelmişti. Her masalın bir kahramana ihtiyacı vardır sonuçta değilmi?
Ama sorun şuki ne küçük kız bir masalda yaşıyordu nede kahramanı bir masal kahramanıydı.
"Sen karısma Rıza, bu velet benim ekmeğimi çaldı. " dedi Ahmet.
"Bir ekmek parasımı derdin lan piç kurusu, acıkmış belli kuru ekmek yemiş kız yardım ediceğine dövüyomusun küçücük kızı."dedi Rıza.
"Sanane Rıza sen kendi işine bak." o hışınla tekrar kıza dönüp üstüne yürüyordu fakat o saniyede arkadan birinin onu kendine döndürmesi ve yüzüne bir yumruk indirmesi buna son vermişti. Ahmet denen adamda aynı küçük kız gibi yeri boylamıştı tabi.
"Seni bir daha bu küçük kızın yakınında bile görmicem. Derdin paramı al."dedi Riza cüzdanından çıkardığı parayı Ahmetin yüzüne fırlatırken.
"Şimdi siktir olup git dükkanına."
Adam hızla yerinden kalkıp koşar adım dükkanının yolunu tuttu. Rıza yüzüne kondurduğu tebessümle küçük kıza doğru yürümeye başladı. Lakin küçük kız ondanda korkmuştu. Ellerini tekrar kendine siper etti kendini koruyamayacağını bildiği halde.
"Benden korkmana gerek yok küçüğüm." Yinede küçük kız ellerini yüzünden çekmedi. Korkudan tir tir titriyordu. Bilirdi bu korkuyu Rıza, zamanında onu da korkutmuşlardı. Kızı korkutmamaya çalışarak hemen karşısına diz çöktü.
"Ekmeğinde ıslanmış,"dedi Rıza sonra devam ettim "Açsında sanirım. Biliyirmusun benim bir tavuk döner dükkanım var orda senin gibi aç çocuklar karınlarını doyuruyor"
"Ama benim param yok ki amca."dedi küçük kız. Kollarını yüzünden çekerken.
Sırıtışı buyudu Rıza'nın kendi küçüklüğüne benzetti kızı.
"Olsun bir kereliğine beleşe veririm. Hem biliyormusun benim bir çalışana ihtiyacım var. Sen benim yanımda çalış vende sana her gün yemek ve kalıcak yer veriyim ne dersin?"
"Olur."dedi küçük kız kocman bir gülümsemeyle.
"Peki ama ondan önce senden son bir şey istiyicem kobulmu?"diye sordu Riza küçük kıza. Kız başını olumlu anlamda sallıyınca onu korkutmamaya çalışarak saçlarını okşadı.
"Adın ne senin küçüğüm adını söylermisin bana?"
"Adım Alev amca, senin ki ne?"biliyordu lakin adını Ahmet denen adam söylemişti.
Adını bildiğini biliyordu Rıza yinede bozuntuya vermedi.
"Benim adımda Rıza küçüğüm."dedi hâlâ küçük kızı saçını okşarken.
"Gel,"dedi ayağa kalkıp küçük kızında ayağa kalması için elini uzatarak. "Senin karnını doyuralım."
Alev,Rızanın elini tuttu fakat tutarken ona çok bağlanıcağını ve artık onu babası olarak görüceğini bilmeden tuttu. Hiç bırakmamak üzere tuttu. Çünkü hiç bir çocuk baba sevgisini bir kere tattımı bir daha bırakmak istemezdi. Ve Alevde daha çocuktu. Bazıları bunu kabullenmesede.
Riza Alevin elini tutmuş yürürken düşündü. Bu küçük kızın yani Alevin suçu neydi, neydiki karnını doyurmak suretiyle hiç bilmediği bir yerde küçucük boyuyla çalısmayı kobul etmişti.
...
Bir çocuk o gün mucizesini bulmuştu. Bir çocuk ise o gun yeni bir kabusa uyanmıştı.
Ateş adındaki küçük çocuk güzel yaşamının nasil bir cehenneme döndüğünü izliyordu. Yaşıtları oyun oynarken o boyundan büyük bir yas yaşıyordu. Annesini kaybedeli tam 1 ay olucaktı ve ne yazıkki daha yeni kavuşmuşlardı. Annesi o 2 yaşındayken kaybolmuş sonra ansızın 8 yaşındayken geri gelmiş ve sonra geri gelemiyeceği bir şekilde gitmişti.
Yeni kavuştuğu annesine 1 ayda alışmıştı Ateş. Anne şefkatini ilk kez tadan bir çocuk tekrar bırakmak iştemezdi sonuçta. Ateşte istememişti ama her zamanki gibi onuda elinden almışlardıı. Tek bir fotorafları vardı. Annesinden kalan tek şey bir kolye ve bir fotorafatı. Ama sözde babası olucak o canavar önce annesini almış sonrada ondan kalanları saklamıştı.
Ateşin babası Salim eşi nurgünü kendi çocuğunun gözü önünde katletmişti. 2 yaşında onu çocuğundan ayıranda oydu. Bunlar yetmezmiş gibi birde ölen annesinin toprağı kurumadan yeni bir kadınla gelmişti Salim. Ayrıca kadının elinde Salimin çocuğu olduğunu iddağa ettiği 5 yaşında bir kız çocuğuyla.
Babası yetmiyormuş gibi cici annesi Ateşe çok kötü davranıyordu. Evde yardımcıları olmasına ramen Ateşi küçücuk boyuyla çalıştırıyor kızına yapmadığı bakıcıklığı yaptırıyordu.
Yine cici annesinin ona verdiği emri yerine getiriyor babasının çalışma odasını temizliyordu. Aslında cici annesi bunu ondan bilerek istemişti Salim çalışma odasına girilmesini sevmez birinin eşyalarını ellemesinden nefret ederdi.
Ateş babasının çalışma odasını temizlerken çok dikkatliydi çünkü eyer bir şey kırarsa babasından sabaha kadar dayak yerdi. Bunun olmasını istemezdi tabiki. Çalışma masasını silmek için masada olan tek defteri eline aldı. Defteri kaldırır kaldırmaz içinden bir fotoraf çıkmıştı. Bu fotoraf annesinin ona bıraktığı fotoraftı. Arka planda eski bir ev vardı onun önünde annesi dilimiş duruyirdu kucağında ise 1 yaşındaki Ateş vardı.
Fotorafı görünce defteri tekrar masaya bırakıp fotorafı aldı eline. Dudaklarına bir debessüm yerleşmişti annesini görünce. Çok güzeldi annesi cici annesinden bile güzeldi hatta. Neden sevmemiştiki canavar denen o şerefsiz annesini? Fotorafı biraz daha incelemek için eyilmiştiki kapının hızla açılmasıyla kafasını kaldırdı.
"Senin benim odamda ne işin var lan it herif!"dedi Salim. Konuşüyor bir yandanda hızlıca Ateşin yanına yürüyordu.
"A-annem de-dedi ki babanın odasını te-temizle."korkudan kekeliyordu Ateş. Her korktuğunda kekelerdi.
"Yalan atma lan annene! Senin nerde olduğunu bile bilmiyordu o." Ateşin yanına geldi Salim tam karşısında dikildi. Kızgın gözlerle bakıyordu Ateş'e. Fotorafa deydi gözleri Salimin
"Sen nerden buldun bunu kansız!"diye bağırdı Salim. "Hem odama girmissin hemde odamımı karıştıyorsun!"bunu demsiyle Ateş'in suratına tokatı indirmesi bir oldu. Ateş yine suçsuz olmasına ramen dayak yicek haykırıslarıyla ve inlemeleriyla üvey annesine zevk vericek ve yine bir cehenneme uyanacaktı.
Peki ya ateşin suçu neydi, neydiki her gece yatmadan önce bir daha ki gün dayak yememek için dua ediyordu,neydiki o kadar oda olmasına ramen bodrum katta farelerle dolu bir odada kalıyordu.