Babamın ölümünden sonra tekrar buradaydım evimde evimizde. Neydi bu duygu hiç bir fikrim yoktu. Evin içinde onun sesini aradım "kızım, yemek hazır" Demesini bekledim yoktu tek bir ses yoktu.
Dinlenmeye ihtiyacım olduğunu düşünüp duşa girmeye karar verdim. Duşa girdiğimde hala bir ses gelmesini bekliyordum bir umutla. Duştan çıktım kıyafetlerimi giyip, yatağa uzandım tavanı izliyordum sadece, içimde sanki sadece boşluk var gibiydi. Ve ben o boşluğa doğru yürüyorum...yürüyorum... Ve PAT büyük bir boşluğun içine düşüyorum.
O da cenazeye gelmemişti kendi kocasının cenazesine neden gelmez bir insan bilemiyorum. O diyorum çünkü anne denecek bir yanı yok, beni ve babamı ben daha 7 yaşındayken terk etmişti, arabanın peşinden nasıl koştuğumu hala çok iyi hatırlıyorum.
Bir an düşündüm neden onunla yüzleşmiyordum ki. Sonuçta beni bırakan oydu ben neden özgüvenimi düşürecektim o düşürecekti.
Babamın bir cinayete kurban gittiğimi bir tek ben biliyordum. Eve geldiğimde onu yerde karnında bir bıçakla yerde bulmak herşeyi açıklıyordu. Tabi ortalığı ben toplamıştım kaza süsü verip asıl intikamı kendim verecektim.
İşte gün babamı yerde bulduğum gün kararımı aldım artık sıra bendeydi babamın intikamını kendi ellerimle alacaktım...