Sara, Mert'in kollarında huzur bulmuştu. Mert, Sara'nın güvenle uyuduğundan emin olduktan sonra gözlerini kapattı. O gece, her ikisi de uzun zamandır ilk kez bu kadar derin ve huzurlu bir uykuya daldılar.
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, Mert gözlerini açtı. Sara hala kollarındaydı, huzurlu bir şekilde uyuyordu. Mert, onun başını nazikçe öptü ve yataktan dikkatlice kalktı. Sessizce odadan çıkıp mutfağa geçti. Kahvaltı hazırlamaya başladı; Sara'nın sevdiği şeyleri yaparak onu mutlu etmeyi umuyordu.
Sara, biraz sonra uyanarak Mert'in yokluğunu fark etti. Panik içinde etrafa baktı ama mutfaktan gelen sesleri duyunca rahatladı. Yavaşça yataktan kalktı ve mutfağa doğru ilerledi. Mert'i, kahvaltı hazırlarken görmek onu mutlu etti.
Mert, Sara'yı görünce gülümsedi: "Günaydın, güzelim. İyi uyudun mu?"
Sara, hafif bir tebessümle cevap verdi: "Evet, sayende. Teşekkür ederim, Mert."
Mert, kahvaltıyı masaya yerleştirirken: "Kahvaltını yaparken biraz dinlen. Bugün senin için bir şeyler planladım. Biraz dışarı çıkıp kafamızı dağıtalım, ne dersin?"
Sara, Mert'in bu düşünceli tavrı karşısında duygulandı: "Bu harika bir fikir. Gerçekten buna ihtiyacım var."
Kahvaltılarını bitirdikten sonra, Sara ve Mert dışarı çıktılar. Gün boyunca sahilde yürüyüş yaptılar, parkta oturdular ve birbirlerine hayatlarından, hayallerinden bahsettiler. Sara, Mert'in yanında kendini güvende ve huzurlu hissediyordu.
Akşam olduğunda, Mert ve Sara evlerine döndüler. Mert, Sara'ya bir film izlemeyi önerdi ve ikisi de rahat bir şekilde koltuğa yerleşti. Film boyunca, Sara başını Mert'in omzuna yasladı ve ikisi de bu huzurlu anın tadını çıkardı.
Gece ilerledikçe, Mert ve Sara birbirlerine daha da yakınlaştılar. Sara, Mert'in gözlerinin içine bakarak: "Mert, seninle olduğum için çok mutluyum. Bana gösterdiğin ilgi ve sevgi için teşekkür ederim."
Mert, Sara'nın ellerini tutarak: "Sara, seni tanımak ve yanında olmak benim için büyük bir mutluluk. Her zaman yanında olacağım, bunu unutma."
Sara, Mert'in bu içten sözleri karşısında duygulandı ve onu sıkıca sarıldı. Mert, Sara'nın başını nazikçe öptü.
Tam o sırada Mert'in telefonu çalmaya başladı. Ekranda amcası Hakan'ın ismi belirdi. Mert, telefonun çalmasını beklemedi ve hemen açtı.
Mert: "Amca, iyi akşamlar."
Hakan, telaşlı bir sesle cevap verdi: "Mert, Hemen seninle konuşmamız gerekiyor."
Mert'in yüz ifadesi ciddileşti. Sara, Mert'in endişesini fark etti ve dikkat kesildi.
Mert: "Tabii, amca. Ne oldu? Her şey yolunda mı?"
Hakan: " Sana daha önce verdiğim malların karşılığında istediklerimle ilgili. Detayları telefonda anlatmam zor olacak. Seninle yüz yüze görüşmemiz gerekiyor. Mümkünse hemen gelebilir misin?"
Mert, bir an duraksadı. Sara'ya döndü ve gözlerinin içine bakarak bir karar vermeye çalıştı. Sara, Mert'in ne söyleyeceğini anladı ve başıyla onayladı.
Sara: "Gitmelisin, Mert. Bu önemli. Ben burada beklerim."
Mert, Sara'ya minnettar bir bakış attı ve telefonuna geri döndü: "Tamam, amca. Hemen geliyorum. Neredesin?"
Hakan: "Eski atölyedeyim. Burada buluşalım."
Mert: "Tamam, yoldayım."
Telefonu kapattıktan sonra Mert, Sara'ya dönerek: "Sara, seni burada bırakmak istemiyorum ama bu gerçekten önemli. Gökhan'a haber vereceğim, seninle kalması için."
Sara, Mert'in elini tutarak: "Merak etme, Mert. Ben iyiyim. Babamın burada olmasına gerek yok. Ben güvendeyim. Sen git ve işini hallet."
Mert, Sara'ya sarılarak başından öptü: "Teşekkür ederim, Sara. En kısa sürede döneceğim."
Sara, Mert'in gözlerine bakarak: "Dikkatli ol. Seni bekleyeceğim."
Mert, Sara'yı bir kez daha öptü ve hızla kapıya yöneldi. Evin dışına çıkar çıkmaz, araca atlayarak
Hakan'ın söylediği yere doğru yola koyuldu. İçinde hem endişe hem de bir an önce sorunu çözme isteği vardı.
