Ekip, Sara'yı kurtardıktan sonra hızla araçlarına yöneldi. Mert, Sara'yı dikkatlice arabanın arka koltuğuna yerleştirirken, Gökhan sürücü koltuğuna geçti. Ali ise diğer araca bindi. Yorgun ve endişeli bir sessizlik içinde yola çıktılar.
Sara, arka koltukta Mert'in yanında oturuyordu. Gökhan, ön koltukta direksiyona hakim bir şekilde arabayı sürüyordu. Sessizlik, Sara'nın içindeki öfkeyi daha da körükledi. Sonunda patladı.
Sara: "Beni yıllardır iyi baba rolüyle kandırdın! Yaptığın iğrenç işlere beni de alet ettin, yalanlar söyledin ve hepimizi tehlikeye attın!"
Gökhan, derin bir nefes alarak kendini savunmaya çalıştı: "Sara, bunu istemedim. Seni korumak için elimden geleni yaptım."
Sara: "Korudun mu? Beni Berktuğ'un eline bıraktın! Beni kullanarak kendi amaçlarına ulaşmaya çalıştın. Artık seninle hiçbir şey yapmak istemiyorum. Evine de gelmeyeceğim."
Mert, araya girerek sakinleştirmeye çalıştı: "Sara, lütfen sakin ol. Şu an önemli olan senin güvende olman."
Sara, gözyaşlarını tutamıyordu: "Mert, ben artık babamın yanında güvende değilim. Onunla yaşamak istemiyorum."
Gökhan, kırılmış ve suçluluk dolu bir sesle: "Sara, lütfen. Yanlış anladığını biliyorum ama seni kaybetmek istemiyorum."
Sara, kararlı bir şekilde: "Hayır, Gökhan. Bu sefer hayır. Artık sana güvenmiyorum."
Mert, Gökhan'a dönerek: "Sara'yı benim evimde misafir edebiliriz. Bir süre dinlenmesi ve toparlanması gerekiyor. Sonra ne yapacağına karar verir."
Gökhan, çaresizlikle başını salladı: "Tamam, Mert. Sara'nın iyiliği için en doğru olanı yapalım."
Arabalar, Mert'in evine ulaştığında, Sara'yı dikkatlice içeri taşıdılar. Mert, Sara'ya rahat bir yer hazırladı ve ihtiyaç duyduğu her şeyi temin etti. Gökhan ise kapının önünde bekleyip son bir kez kızına seslendi.
Gökhan: "Sara, ne zaman istersen buradayım. Seni seviyorum ve bu durumu düzeltmek için elimden geleni yapacağım."
Sara, gözlerinde hala öfke ve hayal kırıklığıyla babasına baktı: "Şimdilik seni görmek istemiyorum. Belki bir gün affederim ama şu an değil."
Gökhan, kızına son bir bakış attıktan sonra başını eğerek oradan ayrıldı. Mert, Sara'nın yanına gelip ona sarıldı.
Mert: "Sara, burada güvendesin. Her şey yoluna girecek, tamam mı?"
Sara, Mert'in kollarında hafifçe başını sallayarak: "Teşekkür ederim, Mert. Sana güveniyorum."
Bu sözlerle Sara, biraz da olsa rahatlamış hissederek gözlerini kapadı. Berktuğ'un tehdidi hala ortada olsa da, şimdilik en azından bir anlık huzur bulmuşlardı.
Sara, Mert'in evinde yatağa yerleştiğinde, yorgunluktan gözleri kapanmaya başladı. Mert, onun yanında kalarak Sara'nın uyumasını bekledi. Bir süre sonra Sara derin bir uykuya daldı. Ancak kısa bir süre sonra kabus görmeye başladı. Berktuğ'un yüzü, karanlık bir gölge gibi üzerine çökmüş, onu tekrar yakalayacakmış gibi hissediyordu.
Sara aniden uyandı, nefes nefese kalmıştı. Mert, onun yanındaki sandalyede otururken endişeyle ona baktı.
Mert: "Sara, iyi misin? Kötü bir rüya mı gördün?"
Sara, gözlerinde hala korku ve panikle: "Evet, Berktuğ'u gördüm... Beni tekrar yakalayacakmış gibi hissettim."
Mert, yumuşak bir sesle onu rahatlatmaya çalıştı: "Buradasın ve güvendesin, Sara. Ben yanındayım, korkma."
Sara, biraz sakinleşerek derin bir nefes aldı. Mert, yavaşça kalkarak odadan çıkmaya hazırlandı.
Mert: "Sana biraz su getireyim, tamam mı? Sonra da senin uyuman için seni yalnız bırakayım."
Sara, hala titreyen elleriyle Mert'in ellerini tuttu ve gözlerinin içine bakarak: "Mert, benimle uyur musun? Seni yanımda hissetmek istiyorum. Bu gece benimle kalır mısın? Kendimi yalnız hissetmek istemiyorum."
Mert, Sara'nın gözlerine derin bir bakışla cevap verdi: "Tabii ki, Sara. Benimle olmak istediğin her an buradayım."
Mert, Sara'nın yanına oturduğunda, onun başını nazikçe öperek ona sarıldı. Sara'nın yüzünde hafif bir tebessüm belirdi ve Mert'in yanına yatıp ona sıkıca sarıldı. Mert de onu kollarının arasına alarak, Sara'yı sıcacık bir şekilde sarıp sarmaladı. Sara, Mert'in nefesini hissederek huzur buldu ve yavaşça gözlerini kapattı. Mert de onunla birlikte, sevdiği kişinin güvende olduğu bir anın keyfini çıkardı.
Birlikte, korku ve endişeleri geride bırakarak, sadece birbirlerine sarılarak, huzurlu bir uyku geçirdiler.
