---Mert, Sara'yı kurtarmak için gözü pek bir şekilde Berktuğ'un peşine düşmüştü. Adım adım ilerledikçe, heyecan ve endişe iç içe geçmişti. Ancak zamanla, Berktuğ'un izini kaybetmiş olduğunu fark ettiğinde yüreğinde büyük bir üzüntü hissetti. Ellerini saçlarının arasına geçirip nefesini hızla verdi. Gözlerini kapatıp, "Nasıl kaybettim seni, Sara?" diye fısıldadı.Bir an durup Sara ile geçirdiği anıları düşündü. O anlar, içinde fırtınalar koparacak kadar canlıydı. Sara'nın gülümsemesi, beraber geçirdikleri zamanların her bir anısı onun içinde yeniden canlandı.
Gözlerini kapatıp, "Sara, seninle geçirdiğimiz o anlar... Nasıl kaybettim seni?" diye fısıldadı. Annesini ve babasını kaybetmenin acısını daha önce yaşamıştı, ama Sara'yı kaybetmek onun için ayrı bir travma olacaktı. Kendini suçlamaya başladı. "Bu senin suçun Mert, onu korumak senin görevindi," diye kendi kendine mırıldandı. İçindeki öfke ve çaresizlik birbirine karışıyordu.
Ama sonra, Sara ile geçirdiği o özel anlar aklına geldi. Onunla gülümserken, beraber vakit geçirirken duyduğu mutluluk hissi onu daha da hüzünlendirdi. Gözleri kararlılıkla yeniden açtı. "Sara, seninle geçirdiğimiz her anı hatırlıyorum. Annem ve babamı kaybettim, ama seni koruyacağım," diye iç geçirdi. Kararlılıkla Berktuğ'un peşine düşmeye devam etmek için güç topladı. Yol boyunca Sara'yı düşünerek, onu kurtarmak için yapabileceği her şeyi yapacağına yemin etti.
---
