"Bu mektubumda, sizin yakacağınızı bile bile neden tekrar tekrar yeni mektup yazdığımı açıklayacağım anne, baba.
Mokita nedir bilir misiniz? Mokita; herkesin bildiği ama kimsenin konuşmaya cesaret edemediği gerçeğe denir.
Bazı acı gerçekler sadece bilenin canını yakar, o yüzden dışarı aktarmaya ihtiyaç vardır.
Sizinle oturup aşağı dertleşemedim, ben bir tek Lamia'mla dertleşebildim.
Sizinle dertleşemememin bazı sebepleri sanırım tepkilerinizi bilmeyecek olmamdı. Birazda sizden yabancı hissetmem...
Bunu asla kendime yediremedim. Hep sizinle konuşmak istedim ama yapamadım, çünkü söyleyemezdim, benim için zordu. Anlatabiliyor muyum...?
Belki daha önce anlatmışımdır bilmiyorum ama küçükken hep rüyadaymışım gibi hissederdim, yaşadıklarımın gerçek olduğuna inanmazdım. Hatta yatıp, rüyada olduğumu düşündüğüm için uyanmaya çalışmışlığım bile vardı.
Ama bu dünya rüyadan daha kötüymüş...
Ve sanırım haklıymışım...
Hayatta hayallerimizin rüyasıymış...
Ben rüyaya bile dalamadan bir kabusa daldım ve o kabustan daha kötü ve gerçek olan bir kabusa gözlerimi açtım...
Şu hayatta öğrendiğim bir şey varsa, bir kıymığı elimizden çıkarmazsak, elimize daha fazla batıp, daha çok canımızı yakacağıdır...
Umarım anlatabilmişimdir... "