İnsan üzerine
İnsan; bebeklikten yetişkinlik çağına kadar istek ve beklentileri olan , duyguları olan ve duyguları yansıtan bir varlıktır. Kimi bu duyguları daha güzel aktarabilirken , kimisi duygularını yalnızca içinde taşır. Bir birey doğduğu evde , gördüğü ailede şekillenir. İlk etapta bomboş olan bir kağıt misali zamanla dolmaya ve en sonunda kendi kitabını oluşturmaya başlar. Bu kitap ya iyi şeylerle doludur , ya da kötü. Ya da tam da ikisinin ortasında kalmış dengeli ve dengesiz bir vaziyettedir.
Sizce insan neden var olmuştur hayata? Her birimizin yaşamak ve yaşama tutunmak gibi amaçları mı vardır? Ben bu duruma açıklık getirecek isem eğer vaziyete şöyle bakıyorum.
İnsan doğuştan bir hedef belirlemişçesine yaşar aslında. Buna anne karnından henüz yeni çıkmış bir bebeğin büyük bir bedensel mücadele ile annesini emmek için verdiği bir çaba örnek olabilir. Bir bebek bile doğduğu andan itibaren yaşam umuduyla tutunur hayata. Neye doğduğunu , nereye doğduğunu hangi dil , hangi ırk ve hangi ideolojinin ve hangi hayat şartlarının içersinde olduğunu bilmeden.
Sonrasında yavaş yavaş büyür bebek. Önce emeklemeye sonra da fiziki özelliklerini keşfetmiş halde yürümeye , hatta koşmaya başlar. Zamanla keşfeder etrafı. İstekleri , talepleri , arzuları ve duyguları var olur. Daha sonra bulunduğu yer ve çevresel faktörlere göre şekillenir. Bazısı doğru ellerde , doğru bir şekil alırken bazısı da yanlış ellerde şekil değiştirir.
İnsanlar hamur değildir dolayısıyla onlara her ne kadar fikirlerinizi , hislerinizi , duygularınızı hatta davranışlarınızı aktarsanız bile bazen onlara şekil veremezsiniz. Ve hamur yalnızca elinizde kalır. Çünkü belkide bu şekli nasıl vermeniz gerektiğini bilmezsiniz. Bana göre toplum birlikte şekillenir. Sanata , müziğe , fikirlere , ideolojilere saygılı olan bir toplumda kaos en az seviye de ve en makul seviyede kalacaktır dolayısıyla bir sonra ki nesillerin de bundan iyi açıdan kısmi olarak pay alması kaçınılmazdır.