21/04/2009
Bugün seni gördüm, yeniden. Aynı pastanede, dün sipariş verdiğin tatlıyı yeniden yiyor, aynı kahveyi yeniden içiyordun. İşten dönerken yeniden görmek için seni daha fazla bisiklet sürecek ve daha fazla yorulacağımı bildiğim halde seni göremeden günümü geçiremiyorum sevdiğim. Saatlerce seni orada izlemek istiyorum – ancak bunu yapamayacağımı sende biliyorsun.
Biricik İnci Çiçeği'm, yüce bir zarafetin simgesi, Deniz'im, seni birkaç dakika görsem dahi, beni öyle mutlu ediyorsun ki — süfli ruhuma yücelik getiriyor; onu tekrar canlandırıyorsun. Bir çocuğun uzun günler sonrasında annesiyle buluşmasının sevinci ve yine günler sonrasında içindeki korkunç hüzünü gideren o huzur misali...
Korkuyorum. Çok korkuyorum çiçeğim. Büyük adam oldum, yirmi dört yaşındayım artık. Büyümem gerekir, bilmekteyim... Ah Deniz! Sana olan hislerim, minik bir çocuğunki gibi, öyle saf, öyle temiz ve öyle suçsuz ki... Ancak yalnız duygular olsa dahi, herkes büyür, çocukluklarını geride bırakır yolda birkaç dakika sevdikleri kediler gibi. Lakin benim içimdeki çocuk ruhum gitmek bilmiyor. O kedi peşimden geliyor Deniz.
Cesaretlenmek, karşına çıkmak istiyorum. Sen lise on ikiden kalmış aynı alışkanlıklarını bitirmeden; pazartesi ve perşembeleri aynı pastanede tatlını ve kahveni içmeyi kesmeden, birimiz çok uzaklara gitmek zorunda kalmadan önce karşına çıkmak, seninle birkaç dakika olsa bile konuşmak istiyorum.
Senden başka kimse yok Deniz, senden başka kimsem var mı ki benim? Buna üzüldüğümü zannetme, on bin kişiyle dost olabilme şansı verselerdi bana yine de seninle değişmezdim. Sen benim her şeyimsin. Dostumsun, sevgilimsin, hâlâ hayatıma sıkı sıkı tutunuyor isem çiçeğim, sebebi sensin. Birimiz çok, çok uzaklara gitmeden önce Deniz, seni göreyim istiyorum. Seni mutlu etmek istiyorum biriciğim. Sende buna izin verirsen eğer...
Sevgilerimle;
ATLAS.