2028, İstanbul
Bir gün aşk, ben evdeyken kapımı çaldı. Ve ben ilk defa kendi evimde, bir yabancı gibi hissettim.
Adımlarım, irademden bağımsız yine aynı yere çıkıyordu: Leyla’ma…
Sahi, ne kadar olmuştu? Ne kadar zamandır Leyla olmadan eksiliyordu gündüzüm, gecem? Başımı iki yana salladım. Benimkisi artık unutmayı öğrenmek değil; unutkanlığın içinde, o boşlukta yaşamaktı.
Derin bir nefes aldım, ciğerlerime İstanbul’un egzoz kokan havasını çektim ve kalabalığın gürültüsüne karıştım.
⸻
Ben Aras Soykan.
İnsan bir şehre âşık olabilir mi, bilmiyorum. Zaten kim durup bunu düşünür ki? Ama ben… İstanbul gibi bakan bir kadına âşık oldum.
