Yağız ve bizim kızlar genel olarak hala birbirlerine bakmaya devam ediyorlardı. Yağmur ’un sınıfının kapısından üst kata baktıkları zaman üst katın erkekler tuvaletine giden koridor gözüküyordu. Ne zaman zil çalsa kızlar kapıya son dakikalarda geliyordu. Kapının önüne geldiklerinde de sık sık yukarıdan Yağız ve arkadaşları tuvalete giderken görünüyordu. Yağız aşağı, Yağmur ise yukarı bakıyordu. Üst kattan Yağız’ın attığı kaçamak bakışları yakalamakta başarılıydı. Kendi de sık sık ona bakıyordu fakat belli etmiyordu. Yağız’ın onu yakalaması daha zor oluyordu, hatta belki de bakmadığını bile düşünüyor olabilirdi. Fakat kızlar baktıklarını gerçekten belli ediyordu. Yani bir anda yaklaşık dört çift göz kendi üstüne çevrilse kendi de ona baktıklarını anlardı.
Kızlar bir süre sonra bu duruma çok alıştı. Kızlar bir gün beraber okul çıkışında çarşıya yemek yemeye gidiyorlardı. Okuldan çıkmış tramvaya binmek için durağa gidiyorlardı. Durağa geldiklerinde onların da durakta olduklarını gördüler. Tramvaya da Yağız ve arkadaşları ile beraber binmişlerdi ama onları göremiyorlardı. Tramvayın içinde uzakta olan birini görmek her zaman çok zor olmuştu. Genelde zaten sık sık rezil olabileceği herkes ile yakın yerlerde duruyordu fakat bu sefer onlar uzakta kalmışlardı. Binerken görmüş bir daha da fark edememişlerdi. Yemek yemek için sürekli gittikleri bir yer vardı, tekrardan oraya gittiler. Yemeklerini büyük bir açlıkla yedikten sonra herkes bir şeyler içmek için içecek aldı ve oturmaya devam ettiler. Kendi aralarında sohbet etmeye dalmış otururlarken Esra kendine içecek almak için masadan kalktı. Tam bu sırada da kızların aklına bir plan gelmişti. Yağmur, Esra’nın telefonunun şifresini biliyordu. Telefonunu açtı ve Esra’nın ikinci hesabından Yağız’ın ikinci hesabına istek attı. Ardından telefonu hiçbir şey olmamış gibi Esra’nın koyduğu yere bıraktı. Kızlar kahkaha atmamak için kendilerini zor tutuyordu. Yani Esra bunu öğrendiğinde gerçekten Yağmur’a çok sinirlenecekti fakat artık bir şeyler olması gerekiyordu. Sadece ızaktan bakmak le aralarında hiçbir şey olacağı yoktu. Yani amaçları aslında şakalaşmaktı. Yağız’ın da ne düşündüğünü anlayamadıkları için işler netleşsin istiyorlardı. Çünkü Yağız hala Esra için onlara bakıyor diye düşünüyorlardı. Saçmaydı belki de biraz ama yine de aksiyon arıyorlardı. Esra telefonuna gelen bildirim ile telefonu eline aldı. Kızlar nefeslerini tutup birbirlerine bakmaya başladı. Sinem ise çoktan telefon ile video kaydı almaya başlamıştı bile.
Esra bildirimi gördüğü gibi telefonun ekranını kızlara çevirdi, eli ile ağzını kapatıp birkaç küfür savurdu. Tam bu sırada kızlar gülmeye başladığında onların bir şeyler çevirdiğini anlamıştı. Yağmur’un kafasına vurdu ve kızlara bakarak küfür etmeye devam etti. Bu küfürleri şaşkınlıkla ediyordu, kızlara karşı olan bir durum yoktu. Kızlar hala gülmeye devam ediyordu. Gerçekten bekledikleri tepkiyi almışlardı. Yağız, Esra’nın isteğini onaylamış ve kendisi de ona geri istek atmıştı. Esra ilk başta kabul etmek istemese de isteği kendi atmış gibi gözüktüğü için kabul etmek durumunda kalmıştı. Yağmur ve Esra eve gidene kadar bu durumu konuşmuşlardı artık.
“Ama bak bizim böyle bir şey yapmamız iyi oldu. Artık aranızda bir şey mi var yoksa yok mu, belli olucak. Yani sadece bakmakla ömür geçmiyor hayatım.”
“Yani gerçekten aslında iyi oldu. Siz yapmasanız ben hiçbit şey yapmazdım.”
“Ben de bunu bildiğim için yaptım zaten. En kötü ne olabilir ki?”