"Yo, hayır. Düşündüğüm şeyi yapmayacaksın öyle değil mi Beren?" Baskı kurmak isteyen Emircan bu, çünkü böyle anlarda cümle sonuna ismimi mutlaka sokuşturur.
"Düşündüğün şeyler beni tanıdığın için oluşuyor, bunu unutma." Parmağımı ona doğru uzatıyorum. "Yani evet bu afişteki şey her neyse ona başvuracağım. Aslında..." Ona bakıyorum, kirli sakalla çevrelenmiş zarif yüz hatlarına, dağınık siyah saçına ve parlak gözlerine. "Başvuracağız."
Gözleri önce irkiliyor, bebekleri daralıp büyüyor sonra küreleri kocaman açılıyor. Şaşkınlığa geçiş evresi... "Sen... kafayı yemiş olmalısın." Tıslayarak söylüyor bunu. "Flört kim ben kim. Üstelik, kâğıda bir bak. Bu bir oyun Beren. Bir şaka ve buna çanak mı tutacaksın?"
"Neler döndüğünü bilmiyoruz ki ve ben gerçekten o adrese gitmek istiyorum. Bir bağlantı var hissediyorum." Bir anda çıkıyor kelimeler ağzımdan. Aslında hissettiğim bir şey yok ama o an, bunu söylediğim an bir aydınlanma yaşıyorum. "Aynı gün hem karanlık sırlar içeren bir cümle duyuyorum hem de absürt bir davet alıyorum. Sence de tuhaf değil mi bu?"
"Daveti sen almadın, sadece pencerene yapıştı."
"Ama o benim pencerem."
"Bazen frekansını gerçekten yakalayamıyorum."
"Sadece bazen mi?" Yamulan ağzımla gülüyorum ve yandan sergilenen hınzır bakışlarımla Emircan'ı kuşatıyorum. Nihayet gülüyor, keskin yüz hatları yumuşuyor ve gözleri kırışarak güleç bir hal alıyor.
"Aslında seni genelde hiç anlamıyorum." Düşünüyor. "Peki tamam varım, seni bu işte yalnız bırakmayacağım ama bana borçlu olacaksın."
Kaşlarımı merakla oynatıyorum. "Borç ne olacak peki?"
"Zamanı geldiğinde öğrenirsin." Şimdi hınzır bakışlar onun yüzünde ve bu, içten içe beni rahatsız ediyor. Nihayetinde bilinmezliğe borçlanmak zehirli akreplerle dolu bir küfeye düşmek gibi bir şey.