Emircan'ın odasında duraksıyorum, mikrofondan süzülen erkek sesleri duyuluyor, yükselen sesler. Çok oyunculu oyunlardan birinde olmalı, ekip halinde hareket ettikleri görevleri başarıyla tamamlamak için sürekli birbirlerine bağırıyorlar. Bana saçma gelen bu durum aynı zamanda beni güldürüyor da. Ah şu erkekler... İçlerindeki çocuğu sadece kendi aralarında salıverirler.
Kapı eşiğine yaslanıp yutkunuyorum. Emircan'ı oyunundan alıkoymak için esaslı bir bahanem var aslında. Dürtülerim kurtarıcı olmam gerektiğini fısıldıyor bana ama ev arkadaşım bir konuda haklı. Kimin söylediğini bile bilmediğim bir cümlenin peşine nasıl düşebilirim ki? Polisi bile arasam bana gülerler.
'Peki hanımefendi, şu gizemli sesin peşine hemen bir ekip otosu yolluyorum.' Hayalimdeki polis bıyıklı ve güneş gözlüğü takıyor, sesi tok ve cümlesindeki alaycı tonu gizlemiyor. Beni deli olarak görüyor ya da aslında hiç umursamıyor. Başımı sallayıp en son bıyık kalana kadar hayali polisi siliyorum havadan. Bıyık ise bir plop sesi çıkartarak kendi kendini yutuyor. Elbette ki delirmedim, bunları sadece hayal ediyorum. Ama siz gerçekçi insanların aksine benim hayallerim biraz fazla canlı, zaten onları yazma sebebim de bu. Bana yapışan Venom gibiler ve onları yazarak kendimden uzaklaştırıyorum. Farklı bir formları oluyor ve tabiri caizse artık içimde cirit atamıyorlar.
Yazarlar böyledir işte, biraz kafadan kontak olurlar.