İlk ders bitmişti ama Gale hala gelmemişti. 2. Derse gireceklerdi ama hala ses soluk yoktu. Çok üzülmüştü istemsizce. Minik kalbi güvensiz hissediyordu. "Ne var yani? Ben kendim de başa çıkarım. Ne diye korkuyorsam?" Diye geçirdi içinden çocuk.
Hoca içeri girmiş, sıradaki soruyu çözmeye devam etmişti. Genç kız nefes nefese girdi içeri.
+ Ögretmenim, kusura bakmayın. Uyuya kalmışım.
Yoklamaya onuda ekledikten sonra genç kız usulca yerine geçti. Terslik vardı. Çocuk ilk tanıştıkları gün ki gibi oturuyordu. Ellerini birleştirip bacaklarının arasına uzatmisti, dimdik oturuyordu. Koyu kahve saçları ve açık pastel yeşili sweatiyle çok tatlı gelmişti gözüne. Ama çok bitkin ve yersizce çekingen gözüküyordu. Bir şey yapmamıştı kız. Hep iyiydi ona karşı. En son görüştüklerinde iyilerdi. Konuşmayı teneffüse erteleyip dersi dinlemeye başladı.
+ kantine gelsene benle
Çocuk hafif egik kafasını kaldirmadan gözleriyle ayakta duran kıza baktı. Sonra kalkıp kızı takip etmeye başladı. Kız yemeye simit alırken o da çikolatalı süt almıştı. Merdivenlere doğru ilerlediler.
+ İyi misin?
-e-evet. Niye ki?
+ bugün farklı gözüküyorsun. Ne bileyim... daha yorgun, düşünceli...kötü bir şey mi oldu?
-hayır canım, ne olacak. Ha! Dün gece uyuyamadım da. Başım ağrıyordu.
+Ha, tamam anladım.
Kız kafasını onaylar bir şekilde salladı.
-Hem bana baksana. Turp gibiyim ben.
Çocuk anlatmaktan vazgeçmişti. Kızı inandırmak için kollarını havaya kaldırıp enerjik bir şekilde gozlerini kapatip kocaman bir gülümsemeyle ziplamaya başladı. Kollarını indirip kızın kollarını tutup merdivenleri çıkmaya zorlamaya çalıştı. Ama fark etmediği bir şey vardi. Sweatinin kolları bileklerinden düşmüş ve her şey gözüküyordu.
Kızın gülümsemesi yavaş yavaş düştü. Baka kalmıştı. Çocuğun da gülümsemesi yavaş yavaş sönerken ne olduğunu anlamak için yavaşça kızın baktığı yere baktı. Kollarını gördükten sonra içinden bir küfür savurdu ve olacaklardan korktuğu için gözlerini kapattı. Kız bakışlarını çocuğun gözlerine çıkartıp ciddi ve biraz sinirli bakışlarıyla "Bu ne?" diye sordu.
-yok bir şey. Dün kolumu sabunluga çarptım.
+ ve bileğinin etrafi morardı? ETRAFI morardı?
Çocuk ne diyeceğini bilmiyordu. Korkuyordu. Başına dert olmak istemiyordu artık. Onu üzmek istemiyordu.
Kız onu öteki bileğinden yavaşça sürükleyerek sakin bir köşeye çekti.
+cevap verecek misin artık?
Çocuk, kızın gözlerinde ki öfkenin ve endişeniz arttığını görüyordu. Gözleri dolmuştu.
+ biri mi bir şey yaptı? Hı? Blaine' mi yaptı yoksa?
Gözlerini kaçırdı çocuk. Kız anlamıştı. Hiç bulasilmamasi gereken kişiye bulaşmışlardı.
Kendisini önemsemezdi ama değer verdiklerine bir şey olursa işte o zaman, işte o zaman yapardı ne yapacaksa.
+ Neden bana söylemiyorsun? Ha? Birde burada gelip bana iyiymişsin gibi davranıyorsun.
- Kendim halledebilirim artık! Yanımda durmana gerek yok! Acimiyo da zaten! Beni önemsiyormuş gibi davranma! Hem neden sana söyleyeyim? *burnunu çekti * kimseyi üzmek istemiyorum artık, kimsenin beni güçsüz görmesini de. Sen niye buradasın? Benim yalnız olmam gerekirdi. Ben buna alışığım çünkü.
Çocuk kolunu cekip buğulu gözleriyle önünü zar zor gorup sınıfa çıkmaya başladı. Öğleni beklemeyecekti.
Kız orda kala kalmıştı. Bu ikinci kez onun sesini duyuşuydu. Sözleri çok batmıştı. En çok da onemsemedigini sanması çok acitmisti. Halbuki onun kalbini görse bunları söyleyebilir miydi? Moraran bileğini gördüğünde kalbi durmuştu sanki. Zarar gelmişti çünkü ona. Koruyamamıştı. O daha uyurken saclarini oksayamazken birinin ona zarar vermesi... Canı aciyordu ve engel olamiyordu. Gözleri doldu genç kızın. Araları mi bozulmuştu şimdi?
Okul çıkışı Blaine'i çıkışta her zaman ki gibi görmüştü ama yanından geçip gitmeyecekti. Arkasından gidip omzunu dürttü. Yanındaki kızla beraber onların gruptan biridir diye donmuslerdi ama Gale'i görmeyi tahmin etmemişlerdi. "Yumurtlamış mı şimdi bu ezik?" dedi içinden. Kızın harekete geçeceğini anladığında ittirdi kızı. Dengesini kaybedip yere sertçe düştükten sonra yaninda ki sarisin kizla beraber buyuk adimlarla uzaklaşmaya calisan cocuga baktı. Bu itiş kizi ondan uzaklastirir sanmisti ama bu sefer onu kolay kolay bırakmazdı. Hemen kalkıp arkasından ilerlemeye başladı. Adini agzina almaktan tiksiniyordu ama n'apsın?
Arkasindan seslendi cocugun. Yetismisti, normalde sallana sallana yuruyen kiz simdi sinirden butun mesafeyi kisa surede kapatmıştı. Cocuk arkasına döndüğü anda yüzüne yumruk yemesi bir olmuştu. Bilerek okul çıkışını beklemişti kız. Okulunu riske atmak istemezdi. Dışarıda sadece "arkadaş" lardı. Öbür kız zaten çoktan topuklamıştı. Yumruğun hemen ardından kasıklarına tekme yemişti. Yerde iki büklüm olmuştu çocuk. Yerde ki kıvranışını firsat bilip bir yumruk daha geçirdikten sonra kız kalktı ve yüzüne iğrenerek baktı.
+Bunu neden yaptığımı biliyorsun değil mi?
Çocuk hala acı içinde kafasıyla onayladı. Göz gözelerdi. Kendisi kadar Gale'de takıntılıydı çünkü. Devam ederse bu işin bitmeyeceğini biliyordu. Son olaydan sonra çevresi tarafından iyi benzetilmişti çünkü. Victon'ın söyleyeceğini bilse bulaşmazdı bile.
+önceki sana yetmedi galiba. Ona bir daha yaklaşırsan bir kere daha benzetirim seni.
Yakasına yapıştı.
+Duydun mu?!
Başıyla onayladı çocuk. Ayağa kalkıp hızlıca gitmeye başladı.
Victon eve geldiğinde annesi evde yoktu. Rahatça ağlayabilirim diye geçirdi içinden. Yatağına geçti. Yüz üstü uzanıp ağlamaya başladı. Bir tane yastığını cekip kollarının arasına aldı. Sıkıca sarılıp ağlamaya başladı. Keşke kavga etmeseydik dedi, keşke kalbini kirmasaydim. Geç de olsa fark etmişti. Biliyordu kızın onu önemsediğini. Hissedebiliyordu. Ne olurdu yani sakince anlatsaydı ona, uzatmasaydı. Ona sarılmak istiyordu. Onu hatırladıkça yastığa daha da sarıldı. Onu hayal ettiğinde bile güven geliyordu içine. Aptalca sırıttı. Sonra yine silindi gülümsemesi. Dediği şeyler ve Y/N in yüzündenki hayal kırıklığıyla şoku hatırladı.
Yine ağlamaya başladı.
Kız onu bu zamana kadar ne olursa olsun affetmişti. Ama şimdi bu ona göre biraz zor gelmişti.