'Denizler cinayet işlemezler. Aslında kimseyi istemezler'
Daha sekiz yaşlarındaydı. Babası ile güzel anıları vardı. Annesi onu seviyor muydu, anlamıyordu. Babası ve annesiyle beraber deniz kenarına gitmişti. Babası onu kucağına aldı, öptü. Çok mutluydu.
Ancak... Sadece babasını denizde yüzerken görmek istiyordu. Yalnızca yüzmeyi merak ediyordu. Babası onu kırmadı. Deniz altına indi, açıldı, kıyıdan çok uzaklaştı. Babası asla geri dönmedi. Bir daha gelmedi.
Yaklaşık yarım saat boyunca bekledi. O an ne annesi vardı, ne zaman. Her şey durmuştu. Hiçbir şey yoktu. Annesi çığlıklar atıyordu. "C-cedric?! Neredesin?" diye ağlıyordu.
Biraz sonra arama-kurtarma ekipleri geldi ve babasının cansız bedeni bulundu. O, ağlamıyordu. Ancak gülmüyordu da. Ne hissettiğini bilmiyordu. O istemişti babasının denizde açılmasını. O sebep olmuştu babasının ölümüne. İstemezdi böyle olmasını. Fakat kader böyleydi. Yapabileceği ne vardı ki? Annesine ağlama diyemezdi, fayda etmezdi. Kendisi de ağlayamazdı. Ağladığı zaman babası geri dönmezdi. O an hiç bu kadar çaresiz olmadığını hatırladı. Kendi kendine bir şeyler sayıklıyordu. Artık denizlerden nefret ediyordu. Artık her şey durmuştu. Artık babasının kalbi atmıyordu...
Sahilin kumlarına doğru çömeldi. Bir avuç dolusu kum aldı, ve şortunun cebine doldurdu. Kendinden nefret ediyordu bu küçücük yaşında. Annesi birden elini sımsıkı tuttu. O kadar sıkıyorduki, elleri kızarmaya başlıyordu bile. Annesi kinli ve nefret dolu bir ifadeyle;
"Senden nefret ediyorum Silvia. Bence sen de kendinden nefret et çünkü o çok sevdiğin babanın ölümüne sebep oldun. Ama göreceksin sen. Neyin ne olduğunu göreceksin artık!" dedi. Silvia, işte o zaman ağlamaya başladı. Annesinin söylediklerinden dolayı değildi gözlerinden akan yaşlar. Babasının ölümüne sebep olduğu için de değildi ki şüphesiz, o yüzden zaten yeteri kadar pişmanlık duyuyordu. Gözlerinden akan yaşların sebebi zamanı geri alamayacağı içindi, artık babasını göremeyeceği içindi, artık o çok sevdiği insan hakkında, geçmiş yaşantıdan bahsedeceği içindi.
