Her zaman olduğu gibi eve mutlu geldim, düzeltebilirsek her zaman olduğu gibi, eve bitik, yorgun, mutsuz geldim. Ben Eylül, ikiz kardeşim Nisan. Ben hep ailem tarafından sevilmeyen kız oldum. Nisan ise sevgi yumağı. O yumağın içinde bir ben yokum. O eve geldim, babam krem rengi koltukta oturmuş, Nisan diye havaya sıçradı. Kapıdan benim baba Eylül dedim. Normal bir baba olsa okulun veya işin nasıl geçti der ama normal bir baba bazen evlatlık olduğunu düşünüyorum, çünkü akrabaların hiçbiri net bir huyun benzemiyor. Nisan’ın tam tersi. Her zaman olduğu gibi kahvemi, sandviçimi alıp odama geçtim. Saat şimdiden 22:47 idi. İki gün sonra doğum günümüzdü ve ben hiçbir şekilde heyecanlı değilim. Yine Nisan’ın tam dersine. Nisan’a onlarca hediye gelirken, bana bir tane bile hediye gelmiyor. Ama hediye benim çok umrumda değil. En sevdiğim şey olan kitap okumaya başlamıştım. Bitirdiğimde saat 2:30 olmuştu bile. Sonra aklıma Nisan’a gelmediği geldi. Hiç olmayacağını düşündüğüm bir şey oldu mu insan için endişeleniyorum. Benden nefret eden kardeşim için endişeleniyordum. Sessizce odamdan çıktım, Nisan’ın odasına girdim, ama Nisan odada yoktu, aklımda iki seçenek kaldı. Birincisi, telefonuna mesaj atacaktım. Diğeri ise evden insan yok ya avaz avaz bağıracaktım. Birinciyi seçtim, telefonuna mesaj attım ama sadece tek tik kaldı. O zaman Nisan neredeydi…
okuyanlara okudukları için çok teşekkür ediyorum eğleneceğinizi düşünerek kitaba devam etmek istiyorum^*^^
