Sahilde bulduğum bir taşa oturdum. Yine beynim ve kalbim başka şeyler söylüyodu ama ben ikisininde kontrole geçmesine izin vermedim. Hala orada düşündüğüm gibi düşünüyordum. Sadece bir tarafım biraz buruktu. Yıllar sonra ait hissedeceğim bir yer olmasını istemiştim çünkü birazda. Yanağımdan süzülen yaşı hissettim ardından onu silen bir eli. Yanıma baktığımda batu'yu gördüm .
- Ne işin var senin burada.
- Seni gördüm geldim. Asıl sen cevap ver noldu sana .Kim ağlattı benim minik kuşumu.
- Aslında bişey olmadı ben biraz abarttım galiba. Kendimi bir yere ait hissedebileceğime inandırdım herhalde.
- Saçmalama alya sen zaten benim yanıma aitsin onlar kim ki .
- Anlamıyorsun sen benim can dostumsun onlar ise bana gerçek bir aileyi hissettirecekti.
- Söylesene alya biz zaten kaç yıl önce birbirimize tek ailemizin biz olduğunu söylememişmiydik. Bir anda ailenken nasıl arkadaşlığa düşebildim.
Batu nun yanından kalktım ve eve doğru yürümeye başladım. Kimseyle kavga etmek istemiyordum. Kalbim başka aklım başka ben başka şey hissediyordum. Büyük ihtimalle ona kötü şeyler söyliycektim ve bunu istemiyordum. Yinede arkama dönüp ona seslendim.
- Asla ailem olamayacak kişiler için aramızdaki bu bağı kopartmak istemiyorum.